“ทำไมอยู่นานขนาดนั้น อย่าบอกนะว่าคุณยอมไปเป็นสาวใช้ตัวน้อยให้เธอจริง ๆ”
ซังหลิงผลักประตูเข้าไปในห้องทำงาน
ฮั่วฉี่เฉินเพิ่งสวมเสื้อคลุมเสร็จ กำลังจัดปลายแขนเสื้ออยู่
พอเห็นเธอเข้ามา น้ำเสียงของเขาก็สนิทสนมกว่าตอนพูดกับคนนอกอย่างเห็นได้ชัด
“คุณเสิ่นเป็นแขกคนสำคัญของท่านประธานฮั่วค่ะ”
ซังหลิงตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
ฮั่วฉี่เฉินปวดหัว เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ “เธอเป็นแขกคนสำคัญตรงไหนกัน ต่อให้สำคัญแค่ไหน ก็สำคัญกว่าคุณหรือไง”
ซังหลิงเม้มปาก ไม่พูดอะไร
ฮั่วฉี่เฉินยกมือขึ้น ตั้งใจจะลูบหัวเธอเหมือนตอนยังเด็ก
แต่จู่ ๆ ก็นึกได้ว่าตอนนี้เธอโตเป็นสาวแล้ว นิสัยที่เคยทำจนชินคงไม่เหมาะอีกต่อไป
“พี่ชายคุณกลับมาแล้ว เขาชวนไปกินข้าวเย็น เดี๋ยวไปด้วยกันนะ”
มือของฮั่วฉี่เฉินวางลงบนไหล่เธอ ก่อนจะตบเบา ๆ สองที
ขนตายาวหนาของซังหลิงหลุบลง “ค่ะ”
หางตาของเธอเหลือบไปยังโต๊ะเตี้ยตรงมุมห้อง บนนั้นมีบทละครหลายเล่มที่ยังไม่ได้เก็บ
“บทละครพวกนั้น...เลือกให้เสิ่นจู๋ซินเหรอคะ”
นานทีจะเห็นเธอสนใจเรื่องอะไร ฮั่วฉี่เฉินจึงเลิกคิ้ว
“องค์หญิงน้อยของเราสนใจการแสดงเหรอ”
ซังหลิงเอ่ยเตือนเบา ๆ “ท่านประธานฮั่วคะ ที่นี่เป็นบริษัทนะคะ”
ฮั่วฉี่เฉินทำตัวหน้าด้านอย่างเปิดเผย “ที่นี่เป็นบริษัทก็จริง แต่ก่อนอื่น ผมเป็นเจ้าของที่นี่”
เพราะฉะนั้น เขาเป็นคนตัดสินใจ
“สนใจเหรอ อยากให้พี่ช่วยส่งเข้าวงการไหม หืม”
ซังหลิงขมวดคิ้ว “ไม่สนใจค่ะ”
“จริงเหรอ ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก”