หน้าต่างตรงนี้เปิดไว้เพียงช่องเล็ก ๆ อีกทั้งด้านนอกยังมีแผงป้องกัน
ซังหลิงมองออกไปข้างนอก เห็นถนนที่คุ้นตา
จู่ ๆ เธอก็ดีใจขึ้นมา
ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากบ้าน เธอจะกลับไปเองได้หรือเปล่านะ?
แม้หลังโลกาวินาศมาเยือน เธอจะยังไม่เคยออกจากบ้านตามลำพังเลยสักครั้ง พอนึกถึงเรื่องนี้ก็อดรู้สึกหวั่นใจไม่ได้
แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของลูกพี่ลูกน้อง เธอก็กำหมัดแน่นเงียบ ๆ ให้กำลังใจตัวเอง
ลูกพี่ลูกน้องพูดถูก ในโลกาวินาศก็ต้องพึ่งตัวเอง อย่างตอนนี้ ลู่หมิงเฉียวก็ทำเธอ ‘หาย’ ไปไม่ใช่หรือไง?!
ใช่แล้ว เรื่องมันกลับตาลปัตรถึงเพียงนี้เลย
มองจากด้านหลัง ทุกคนคงคิดว่าตอนนี้ซังหลิงกำลังโกรธมากจริง ๆ
เสี่ยวจิ่วย่นคอเล็กน้อย ก่อนถามจี้ชิงอันอย่างลังเลว่า “หัวหน้า…จะไป…” ง้อเธอไหม?
จี้ชิงอันลุกขึ้นยืนแล้ว
“พวกคุณออกไปให้หมด”
ที่นี่เป็นชั้นสำนักงานของธนาคาร ไม่ได้มีแค่ห้องนี้ห้องเดียว
“โอเค ๆ”
เสี่ยวจิ่วสะกิดเฉินมู่เสวี่ย “ไปกันเถอะ”
เฉินมู่เสวี่ยเม้มปาก ก่อนหันกลับไปมองซังหลิงแวบหนึ่ง
คนสุดท้ายที่ออกไปคือเซี่ยถงถง เธอก้มหน้า หน้าม้าที่ยาวเกินไปบดบังดวงตา ไหล่ห่ออย่างขลาดกลัว
พอออกมานอกห้อง เสี่ยวจิ่วก็อดไม่ไหว “ฉันถามหน่อยเถอะ นิสัยเสีย ๆ ของเธอช่วยเก็บหน่อยได้ไหม! นิสัยของอาจารย์จี้เป็นยังไง เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าเขามีความผูกพันฉันอาจารย์กับศิษย์กับพวกเรา!”
พวกเขามาจากต่างถิ่น ไม่ได้หวังอะไรกับทางบ้านแล้ว แค่อยากมีชีวิตรอดไปให้ดี เผื่อวันหน้าจะได้กลับไปพบครอบครัวอีกครั้ง
เสี่ยวจิ่ว อิ่นซือเหมี่ยว โจวจวิ้น และเฉินมู่เสวี่ยต่างเป็นนักศึกษาปริญญาโทที่จี้ชิงอันดูแล ส่วนเสี่ยวอวี่กับสีหยางเป็นนักศึกษาของจี้ชิงอัน ตอนนี้เรียนอยู่ปีสาม