จี้ชิงอันเริ่มสงสัยในความเชี่ยวชาญของตัวเองเป็นครั้งแรก
เขากำข้อมือซังหลิงแน่นขึ้น “หลิงหลิงไม่ได้หลอกฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”
ซังหลิงเหลือบมองเขา “คุณแปลกจัง ทำไมฉันต้องหลอกคุณด้วย”
จี้ชิงอันหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็กลับมามีท่าทีอ่อนโยนและสุภาพดังเดิม
“ก็ได้ งั้นคงเป็นเพราะฉันฝึกฝนมาไม่ดีพอ” เขาถาม “หลิงหลิง เด็กเป็นลูกของลู่หมิงเฉียวหรือเปล่า? เขาอาศัยช่วงโลกาวินาศมาหลอกให้เธอทำเรื่องอย่างว่า...”
ได้ยินเช่นนั้น ซังหลิงก็นึกทบทวนดู
เธอแค่รู้สึกผิดอยู่ชั่วแวบเดียวเท่านั้น
เธอสะบัดมือจี้ชิงอันออก “จี้ชิงอัน คุณถามเรื่องส่วนตัวเกินไปแล้ว รู้ไหม! เรื่องส่วนตัวขนาดนี้ ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย!”
หรือจะให้เธอบอกจี้ชิงอันว่าเป็นฝ่ายเริ่มเองหรือไง?
หึ ๆ ตลกสิ้นดี!
ในโลกาวินาศ จะมัวใส่ใจอะไรหลายอย่างไม่ได้
อย่างจี้ชิงอันยังมีโต๊ะให้กินข้าว
ส่วนคนอื่น ๆ ไม่กล้าอยู่กับอาจารย์ของตัวเอง ก็เลือกถือชามไปนั่งยอง ๆ กินตามมุมต่าง ๆ เอา
เวลาในโลกาวินาศมักผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานท้องฟ้าก็มืดลง
ทหารรับจ้างคนหนึ่งเดินเข้ามาหาจี้ชิงอัน ก่อนกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ด็อกเตอร์จี้ จัดเตรียมที่พักเรียบร้อยแล้วครับ”
แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจว่า ทั้งที่เดิมทีจี้ชิงอันสามารถออกเดินทางก่อนสัตว์กลายพันธุ์ได้แท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงยืนกรานจะพักอยู่ที่นี่ต่ออีกวัน แต่เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญหรอก
ความต้องการของจี้ชิงอันสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด