เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง “เอ๊ะ? ผมเห็นเธอดู…หนาวนิดหน่อย…”
ยังพูดไม่ทันจบ จี้ชิงอันก็ถอดเสื้อนอกของตัวเองออก เสื้อที่ยังอุ่นจากไอร่างห่อคลุมตัวซังหลิงไว้
รอบข้างเงียบกริบไปชั่วขณะ
ศาสตราจารย์จี้เขา…ไม่ใช่คนรักความสะอาดอย่างรุนแรงหรอกหรือ?
ซังหลิงดึงเสื้อมากระชับ พลางถอนหายใจ ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วใช่ไหม?
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “จี้ชิงอัน ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะ”
จี้ชิงอันหัวเราะเบา ๆ “ไม่เป็นไร ได้ช่วยคุณไว้ถือเป็นเกียรติของผม”
ซังหลิงขานรับในลำคอ ก่อนกุมท้องแล้วเงียบไป
จี้ชิงอันคิดว่าเธอคงตกใจจนไม่สบาย
เขาหยิบแก้วของตัวเองมาเปิดฝา แล้วยื่นให้ “ดื่มน้ำอุ่นสักหน่อยไหม จะได้รู้สึกดีขึ้น”
คนรอบข้างเบิกตากว้างขึ้นอีกครั้ง
ในกลุ่มคนเหล่านี้ มีผู้ชายสี่คนกับผู้หญิงสามคนอยู่รอบตัวจี้ชิงอัน นอกจากนี้ยังมีคนที่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่คุ้มกันอีกหลายคน กระจายตัวอยู่เงียบ ๆ แถวประตูและหน้าต่าง คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวรอบด้านอย่างระแวดระวัง
ซังหลิงมองแก้วสีเงินอมเทาในมือชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
จี้ชิงอันไม่คุ้นชินนักที่เห็นเธอเงียบเช่นนี้
เขาถามว่า “เป็นอะไรไป ไม่กระหายน้ำเหรอ? งั้นหิวหรือเปล่า?”
ซังหลิงเม้มริมฝีปาก มองดวงตาสีอำพันของชายหนุ่ม
ก่อนตอบว่า “ฉันไม่อยากใช้แก้วของคนอื่น”
แม้แต่ของลู่หมิงเฉียว เธอก็ไม่ใช้
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้” จี้ชิงอันเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะ ผมเป็นห่วงคุณจนลนลาน เลยไม่ทันคิดถึงเรื่องนี้”