ในที่สุดซังหลิงก็สาวความคิดที่ยุ่งเหยิงให้คลี่คลายออกมาได้
เธอมองเว่ยหลานอย่างไม่อยากเชื่อ «เว่ยหลาน คุณคิดจะกักขังฉันเหรอ?!»
สถานที่ที่เธอต้องใช้ชีวิตอยู่ไปอีกนานคืออะไรกัน
«อย่าพูดให้ฟังดูแย่ขนาดนั้นสิ» เว่ยหลานสอดนิ้วเข้าประสานกับนิ้วของเธออย่างสนิทสนม ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ «ภรรยาออกไปข้างนอกทีไรก็ชอบโปรยเสน่ห์ใส่คนอื่นตลอด น่าปวดหัวจะตาย อยู่บ้านน่าจะดีกว่า คุณว่าไหม?»
ซังหลิงแสดงสีหน้าหวาดผวา
«คุณบ้าไปแล้ว...»
«ที่รัก นี่คือสิ่งที่คุณต้องชดใช้ที่หลอกลวงความรู้สึกผม»
เว่ยหลานจูงมือเล็ก ๆ ของเธอเดินเล่นไปทั่วห้องแต่งตัวขนาดใหญ่
«เสื้อผ้ารุ่นใหม่จากแบรนด์หรูทุกยี่ห้ออยู่ที่นี่หมดเลย ชอบไหม?»
«ยังมีเครื่องประดับพวกนี้ด้วย ดูสิ เข้ากับคุณมาก»
เครื่องประดับเต็มตู้ทั้งฝั่ง อัญมณีเม็ดโตถูกกองรวมกันราวกับไม่มีราคา เปล่งประกายเจิดจ้า
จู่ ๆ ซังหลิงก็ยกมือแตะลำคอที่ว่างเปล่าของตัวเอง
«สร้อยคอของฉัน...»
«ชู่ว ลองเส้นนี้ดู»
ซังหลิงคิดว่าเว่ยหลานคงเกิดมาผิดเพศแน่ ๆ เขาจับเธอแต่งตัวราวกับตุ๊กตา และดูจะสนุกกับมันไม่รู้เบื่อ
«ชุดนี้ก็สวยมากเหมือนกัน ภรรยาก็ควรแต่งตัวสวย ๆ แล้วรอสามีกลับบ้านทุกวันสิ»
เสียงซิปดังแกร๊ก เว่ยหลานรูดมันขึ้นจนสุด
ซังหลิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ในห้องแต่งตัวมานานแค่ไหน
ชุดที่เธอสวมเป็นชุดสไตล์ยุโรปคลาสสิก เชือกผูกชุดรัดเอวคอดของเธอให้ดูเล็กลงไปอีก
ใต้กระโปรงที่ดูปกติ กลับมีโซ่พันธนาการร่างกายที่ซังหลิงไม่อาจมองข้าม