“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง...”
เว่ยหลานหนุนตักซังหลิงอยู่ พอได้ยินเธอเริ่มเล่าเรื่องเดิมเป็นรอบที่สอง ขมับของเขาก็กระตุกตุบ ๆ
“สิ่งปลูกสร้างทุกแห่งในเมืองเล็ก ๆ นั้นเป็นสีเหลือง...”
เว่ยหลานหลับตาแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง
ทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาพลิกซังหลิงลง ก่อนจะโน้มตัวทับเธอ
ซังหลิงสะดุ้ง มือทั้งสองข้างถูกเว่ยหลานจับกดไว้ข้างลำตัว
“ช่างเถอะ ฉันว่าเราทำเรื่องที่เป็นเรื่องเป็นราวกันดีกว่า”
เว่ยหลานซุกหน้าตรงซอกคอเธอ กัดฟันพูด “คุณว่าไงล่ะ ภรรยา?”
“ฉะ...ฉันว่าไม่ค่อยดีนะ”
ซังหลิงครางแผ่วเบา เนื้อนุ่มตรงลำคอถูกเขางับไว้
เธอน้อยใจสุด ๆ เลย “อย่ากัดฉันสิ”
เว่ยหลานคันฟันแทบแย่
ผิวกายทุกตารางนิ้วของหญิงสาวหอมหวานไปหมด
“บางครั้งผมก็อยากกัดคุณให้ตาย แล้วค่อย ๆ กินคุณทีละคำจริง ๆ”
ลำคอของซังหลิงเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของเขา
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือความจริงจังที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีหยอกล้อของเว่ยหลาน
“กินคนผิดกฎหมายนะ” ซังหลิงพยายามเกลี้ยกล่อมให้เขากลับตัวกลับใจ พลางค่อย ๆ ขยับตัวลงเพื่อหาทางหนี
ฟึ่บ!
เว่ยหลานใช้ขาสกัดไว้พร้อมหัวเราะเย็นชา “จะหนีไปไหนล่ะ ภรรยา?”
ซังหลิง “ฮือ ๆ...”
“แกล้งร้องไห้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก” เว่ยหลานบีบแก้มยุ้ย ๆ ของเธอ น้ำเสียงค่อย ๆ ทุ้มต่ำลง “ภรรยา ตอนนี้ผมมีความคิดดี ๆ ที่จะช่วยให้หลับเร็วขึ้น คุณอยากฟังไหม?”
“อื้อ ๆ!”
……
ยามดึกสงัด ทุกสิ่งเงียบงัน
ซังหลิงดูราวกับเพิ่งถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำ