หลอกง่ายเกินไปแล้ว—
ซังหลิงยิ่งมั่นใจขึ้นไปอีก
เธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดเสียงหวานว่า “งั้น...หน้าเธอเจ็บไหม? ให้ฉันช่วยนวดให้ดีไหม?”
ที่แท้ตอนเธอวางใจลงก็เป็นแบบนี้นี่เอง...
ดีจัง
ในดวงตาของจี้ชิงอันราวกับมีวสันต์วารีเอ่อคลอ เขายิ้มกล่าวว่า “งั้นก็ขอบคุณนะ หลิงหลิง”
ซังหลิงแค่พูดไปอย่างนั้นเอง แต่จี้ชิงอันกลับตอบตกลงจริง ๆ
เธอจึงได้แต่วางกระเป๋าลงแล้วเดินเข้าไปหา
คนรอบข้างเริ่มมีสีหน้าประหลาดตั้งแต่ได้ยินจี้ชิงอันพูดว่า “ขอแค่เป็นของที่หลิงหลิงให้ ฉันก็รับได้ทั้งนั้น”
ช่วยด้วย ที่แท้อาจารย์จี้ของพวกเขาก็เป็นพวกคลั่งรักฝ่ายเดียว!
ทุกคนต่างทำงานของตัวเอง ทั้งช่วยส่งของและทำอาหาร
แต่ความจริงแล้วต่างก็แอบเงี่ยหูฟังเรื่องชาวบ้านกันอยู่
เสียงของหญิงสาวใสกังวาน ยามพูดจาไพเราะอ่อนหวานราวนกขมิ้น หากเธอคิดจะเอาใจใครขึ้นมา เสียงนั้นก็จะยิ่งออดอ้อนยั่วยวน ดวงตาหยีโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว ประกายดาวในดวงตาชวนให้หัวใจคันยุบยิบ สวยจนแทบละสายตาไม่ได้
ท่ามกลางโลกาวินาศที่ทุกคนต่างมอมแมม เธอยังคงสะอาดสดใสจนดูแตกต่างจากคนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง
ไม่แปลกที่อาจารย์จี้จะชอบ พวกเขาเห็นแล้วก็ชอบเหมือนกัน
ซังหลิงยกมือขึ้น ถามย้ำอีกครั้งว่า “งั้นฉันนวดแล้วนะ?”
เธอลอบมองชายหนุ่ม เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงสแล็กสีดำที่รีดจนเรียบกริบ การแต่งตัวแบบนี้จริง ๆ แล้วต้องอาศัยรูปร่างและบุคลิกไม่น้อย ไม่อย่างนั้นก็อาจดูเหมือนพนักงานขายประกันได้ง่าย ๆ แต่ชายหนุ่มกลับสวมออกมาได้อย่างสง่างามผ่องใส เครื่องหน้าคมชัดสะอาดสะอ้าน ดูราวกับถูกแกะสลักอย่างประณีต