ซีตงหลิงหมดเรี่ยวแรง
พลังพิเศษสายจิตของเธอเหมาะจะใช้เป็นไม้ตายสังหารในคราวเดียวมากกว่า หากต้องสู้ประชิดตัว เรี่ยวแรงของเธอก็เห็นได้ชัดว่าไล่ตามไม่ทัน
ซังหลิงหายตัวไปครบสองวันแล้ว
แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
เธอถามลู่หมิงเฉียวว่า “ฉันจะไปฐานอวิ๋นซิง คุณแน่ใจหรือว่าจะไม่ไปด้วย?”
ลู่หมิงเฉียวนั่งอยู่บนพื้น เงยดวงตาแดงก่ำขึ้น “ถ้าผมไป แล้วหลิงหลิงกลับมาตามหาผมแต่หาไม่เจอจะทำยังไง?”
ซีตงหลิงรู้สึกสะเทือนใจ
“แต่…เมืองเอ็กซ์จะล่มสลายนะ ที่นี่ถูกทอดทิ้งไปแล้ว”
เพราะบริเวณนี้เป็นพื้นที่ทางใต้โดยทั่วไป มีภูเขาและสายน้ำมากมาย ทั้งพืชและสัตว์ก็ได้รับการหล่อเลี้ยงอย่างอุดมสมบูรณ์
หลังเกิดโลกาวินาศ เมืองเอ็กซ์ก็กลายเป็นหนึ่งในแหล่งอาศัยของพืชและสัตว์กลายพันธุ์
ลู่หมิงเฉียวหัวเราะเยาะ “ไม่สำคัญหรอก คุณไปเถอะ”
ไม่ใช่ว่าซีตงหลิงไม่อยากอยู่ช่วยลู่หมิงเฉียวตามหาซังหลิง นั่นคือน้องสาวของเธอ แต่เธอก็มีหน้าที่ของตัวเอง พ่อแม่ของเธอยังรออยู่ที่ฐานอวิ๋นซิง
“ได้ งั้นคงต้องรอให้เรามีวาสนาได้พบกันอีก…”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ซีตงหลิงก็เงยหน้าขึ้นอย่างว่องไว
เงาดำสายหนึ่งวูบผ่านห้องนอนอย่างรวดเร็ว
เป็นคน!
“ใครน่ะ!”
มีคนพุ่งเข้าไปเร็วกว่าที่เธอจะทันขยับ
“หลิงหลิง!”
ภายในห้องว่างเปล่า กระจกที่ถูกทำลายก่อนหน้านี้ยังคงมีรูโหว่ขนาดใหญ่ ลมเหม็นคาวยามค่ำคืนพัดกรูเข้ามา
เงาร่างนั้นคล่องแคล่วราวกับลิง กระโดดข้ามไปมาสองสามครั้งก็หายลับไปท่ามกลางกลุ่มอาคาร
ลู่หมิงเฉียวคิดจะตามไป แต่ซีตงหลิงขวางเขาไว้ “นั่นไม่ใช่หลิงหลิง อย่าตามไปเลย”