งานเก็บกวาดใกล้เสร็จแล้ว
ชายฉกรรจ์สี่คนช่วยกันยกคานหลังคาที่ไหม้เกรียมท่อนสุดท้ายออกจากตึกข้างแดวนตะวันออก
แล้วโยนลงกองขยะด้านนอก
หัวหน้าคนงานใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อบนใบหน้า
เดินเข้ามาหาจ้าวเต๋อเชิ่ง
“นายท่าน ช่วยตรวจดูหน่อยครับ พวกเราพี่น้องเก็บกวาดลานนี้ได้สะอาดเรียบร้อยดีไหม?”
จ้าวเต๋อเชิ่งเดินสำรวจพื้นที่ว่างรอบหนึ่ง
เศษอิฐกับวัชพืชบนพื้นถูกเก็บกวาดจนหมดจด
เหลือเพียงพื้นดินเรียบกับอิฐเขียว
มองแล้วสบายตาขึ้นไม่น้อย
จ้าวเต๋อเชิ่งหยิบบุหรี่ฮาเต๋อเหมินสองซองออกมา โยนให้พวกเขา
“ทำงานเรียบร้อยดี บุหรี่นี่เอาไปสูบกัน”
ชายคนนั้นรับบุหรี่ไว้ ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
“ขอบคุณนายท่านครับ! คราวหน้ามีงานใช้แรงแบบนี้ เรียกพวกเราได้ทุกเมื่อเลย!”
ชายฉกรรจ์หลายคนถือเครื่องมือเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี
ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า
จ้าวเต๋อเชิ่งยืนอยู่หน้าประตูลานข้าง จุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง
มองไปยังลานกลางด้านนอก
เวลานี้ คนในซื่อเหอย่วนที่ออกไปทำงานทยอยกันกลับบ้าน
ซื่อเหอย่วนที่เคยเงียบสงบเริ่มคึกคักขึ้นมา
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาในลานกลาง
เขาคือเหล่าเจียที่อาศัยอยู่ในห้องปีกตะวันตก
เหล่าเจียเป็นช่างประกอบระดับกลางของโรงงาน ทำงานมาทั้งวันจนปวดเมื่อยเอว
นิสัยค่อนข้างฉุนเฉียว
เจียจางสื่อกำลังถือกะละมังล้างผักอยู่
พอเห็นเหล่าเจียกลับมา เจียจางสื่อก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
“คุณกลับมาแล้ว”
“วันนี้ในลานบ้านเรามีเรื่องแปลกเกิดขึ้นด้วยนะ”
เหล่าเจียตะคอกเสียงห้วนอย่างไม่สบอารมณ์
“เรื่องอะไร! รีบไปทำกับข้าว!”
“ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว อย่าเอาเรื่องหยุมหยิมในบ้านมาทำให้ฉันรำคาญ!”