แม้ในใจจะไม่สบอารมณ์ แต่จ้าวเต๋อเชิ่งก็รู้ดีว่าแขนข้างเดียวคงสู้แรงขาใหญ่ไม่ได้
ของเหนือธรรมชาติอย่างระบบนี่ไม่มีเหตุผลให้คุยด้วย
เขาทำได้เพียงยอมรับความจริงอันโหดร้ายนี้
จ้าวเต๋อเชิ่งรีบเรียกระบบในใจ
เขาต้องถามให้ชัดเจนว่าเกณฑ์การพำนักอาศัยนั้นนับอย่างไร
“ระบบ การอยู่ครบสามสิบปีที่ว่านี่คำนวณกันยังไง?”
“ฉันต้องนอนในซื่อเหอย่วนนี้ทุกคืนเลยหรือเปล่า?”
“ถ้าระหว่างนั้นต้องไปทำธุระหรือไปเยี่ยมญาติแล้วไม่ได้กลับมานอน จะถือว่าภารกิจล้มเหลวไหม?”
เสียงกลไกของระบบตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【เกณฑ์การพิจารณาคือ เจ้าภาพต้องพำนักอยู่ในซื่อเหอย่วนปีละไม่น้อยกว่าสิบเดือน】
【เวลาที่เหลืออีกสองเดือน เจ้าภาพสามารถจัดสรรได้อย่างยืดหยุ่น】
【แต่ห้ามไม่มาพักค้างคืนในซื่อเหอย่วนติดต่อกันเกินสองเดือน】
เมื่อได้ยินคำอธิบายนี้
จ้าวเต๋อเชิ่งก็โล่งใจขึ้นมา
ในแต่ละปีมีเวลาอิสระสองเดือน เงื่อนไขนี้ถือว่ายืดหยุ่นพอสมควร
ไม่ถึงกับผูกมัดเขาไว้กับซื่อเหอย่วนอย่างตายตัว
ต่อไปหากมีเหตุจำเป็นต้องออกจากเมืองหลวงจู
แค่กลับมาให้ทันภายในสองเดือนก็พอ
นับว่ายังโชคดีในเคราะห์ร้าย
【ระบบชี้แจงกฎครบถ้วนแล้ว】
【กำลังดำเนินการยกเลิกการเชื่อมต่อโดยอัตโนมัติ และหยุดฟังก์ชันโต้ตอบโดยตรง】
【ระบบนี้จะคงไว้เพียงโมดูลติดตามความคืบหน้าของภารกิจ จนกว่าภารกิจสามสิบปีจะสิ้นสุด】
【ขอให้เจ้าภาพมีความสุขกับชีวิตในซื่อเหอย่วน】
เสียงติ๊ดเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่ในหัวจะเงียบสนิท
จ้าวเต๋อเชิ่งเรียกอยู่หลายครั้ง
“ระบบ? ยังอยู่ไหม?”
“เฮ้ อย่างน้อยก็ให้ฟังก์ชันเช็กอินมาสักอย่างสิ!”
ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ
ระบบนี่ไปได้หน้าตาเฉยจริง ๆ
พอเปิดใช้งานก็โยนภารกิจที่แทบจะเอาชีวิตไม่รอดมาให้ ทิ้งรางวัลไว้แล้วก็แกล้งตายไปเลย