พอออกจากห้องหลักในลานหลัง ลมเย็นข้างนอกก็พัดวูบเข้ามา
เฉินหมาจื่อดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทั้งตัว แม้แต่ฝีเท้าก็ยังเบาสบายกว่าเดิมไม่น้อย
การซื้อขายเหรียญเงินต้าหยางห้าร้อยเหรียญครั้งนี้สำเร็จลุล่วงแล้ว
ตามธรรมเนียมของเมืองหลวงจู เขาจะได้ค่านายหน้าห้าสิบเหรียญเงินต้าหยาง
ทั้งสองเดินกลับมาถึงตึกข้างแดวนตะวันออก
จ้าวเต๋อเชิ่งหยุดฝีเท้า แล้วหันไปมองเฉินหมาจื่อ
ตอนนี้เขาซื้อบ้านได้แล้วก็จริง แต่ในเมืองหลวงจูยังถือเป็นคนไร้ทะเบียนอยู่
ต่อไปไม่ว่าจะออกไปจัดการธุระ หรือบังเอิญเจอคนมาตรวจทะเบียนบ้าน ก็ย่อมหนีไม่พ้นปัญหา
สู้ฉวยโอกาสตอนนี้ที่มีคนท้องถิ่นช่ำชองเส้นสายอยู่ตรงหน้า จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยไปพร้อมกันเสียเลยดีกว่า
“เฉินหมาจื่อ ฉันยังมีอีกเรื่องจะให้นายไปจัดการ”
จ้าวเต๋อเชิ่งพูดเรียบ ๆ
พอเฉินหมาจื่อได้ยินก็รีบขยับเข้ามาใกล้
เขาค้อมเอว ยิ้มประจบจนเต็มใบหน้า
“นายท่านมีอะไรจะสั่งก็บอกมาได้เลยครับ”
“ในเมืองหลวงจูนี้ ขอแค่เป็นเรื่องที่ใช้เงินแก้ได้ ก็ไม่มีอะไรที่เฉินหมาจื่อคนนี้จัดการไม่ได้”
จ้าวเต๋อเชิ่งไม่พูดให้มากความ ยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อทันที
เสียงเหรียญกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง เขาคว้าเหรียญเงินต้าหยางออกมากำหนึ่ง
เขานับเหรียญเงินต้าหยางใหม่เอี่ยมวาววับออกมายี่สิบเหรียญ แล้วยื่นให้เฉินหมาจื่ออย่างไม่ใส่ใจ
“ฉันอยากย้ายทะเบียนบ้านมาไว้ที่บ้านหลังนี้”
“เอาเหรียญเงินต้าหยางยี่สิบเหรียญนี่ไป ไม่ว่านายจะใช้วิธีไหนก็ตาม”
“รีบจัดการย้ายทะเบียนให้ฉันให้เร็วที่สุด”
“เงินที่เหลือก็ถือเป็นค่าดำเนินการของนาย”
เฉินหมาจื่อรับเหรียญเงินต้าหยางมา ดวงตาเป็นประกายวาว
ลมหายใจของเขาหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
หัวสมองหมุนเร็วปรื๋อ คำนวณบัญชีเสร็จในพริบตา