เมื่อเห็นยายหูหนวกถูกยั่วโมโหจนเดินออกจากห้องไปอย่างหมดสภาพ
เหอต้าชิงเดินไปที่ประตู แล้วยื่นหน้าออกไปมองข้างนอกสองที
พอแน่ใจว่ายายหูหนวกเดินไปไกลแล้ว เขาถึงหันกลับมาปิดประตูไม้ตามเดิม
เหอต้าชิงหันกลับมา ชูนิ้วโป้งให้จ้าวเต๋อเชิ่งอย่างเต็มที่
“พี่ชายจ้าว นายนี่เก่งจริง ๆ!”
เหอต้าชิงเดินไปที่โต๊ะ รินน้ำร้อนมาจิบให้ชุ่มคอ
“เมื่อกี้นายพูดแรงไปหน่อยนะ”
“แต่ฟังแล้วสะใจจริง ๆ!”
เหอต้าชิงลากม้านั่งตัวหนึ่งมานั่ง แล้วกดเสียงต่ำพูดต่อ
“ยายแก่คนนี้มีเส้นสายอยู่ในซื่อเหอย่วนนี่ไม่น้อย”
“ได้ยินว่าเมื่อหลายปีก่อนแกเกี่ยวข้องกับคนฝั่งหัวโล้น แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านแถวนี้ยังต้องเกรงใจแกมาก”
“บวกกับแกอายุมากแล้ว ปกติก็ชอบอาศัยความแก่ข่มคนในลาน”
“ใครไม่ทำตามใจ แกก็เที่ยวใส่ร้ายคนนั้นไปทั่วลาน”
เหอต้าชิงส่ายหน้า น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่หลายส่วน
“ปกติเวลาแกมาขอของ ฉันก็หยิบอะไรให้ไปสักหน่อยแล้วไล่ให้กลับ”
“ถือว่าเสียเงินนิดหน่อย ซื้อความสงบก็แล้วกัน”
จ้าวเต๋อเชิ่งฟังเหอต้าชิงพูดจบก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“พี่เหอ เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับฉัน?”
“แกมีเส้นสายอะไรก็เรื่องของแก ฉันไม่ได้กินข้าวฟรีบ้านแกสักหน่อย”
จ้าวเต๋อเชิ่งหยิบแก้วเคลือบขึ้นมาจิบน้ำ
“เมื่อคืนที่ตึกข้างแดวนตะวันออก แกช่วยปกป้องอี้จงไห่กับตระกูลเจีย”