ในห้องหลักของลานหลังซื่อเหอย่วน
ยายหูหนวกกำลังนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเตียง
จังหวะนั้นเอง กลิ่นหอมสายหนึ่งก็ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้อง
ยายหูหนวกที่หลับตาอยู่พลันลืมตาขึ้น นางสูดจมูกแรง ๆ แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างห้ามไม่อยู่
นี่คือกลิ่นเนื้อแกะแท้ ๆ
กลิ่นหอมของเนื้อผสมกับกลิ่นต้นหอม ขิง และโป๊ยกั๊ก
กลิ่นหอมเข้มข้นนี้ปลุกความอยากกินในท้องของยายหูหนวกขึ้นมาทันที
ยายหูหนวกอาศัยอยู่ที่บ้านเลขที่ 95 ถนนหนานลวกู้เซี่ยงมาสิบกว่าปีแล้ว
บ้านไหนในสี่แยกตึกแถวนี้ทำกับข้าวอะไร นางแค่ได้กลิ่นก็เดาได้แทบไม่ผิด
วันปกติเพื่อนบ้านทั่วไปอย่างมากก็แค่ต้มกะหล่ำปลี ไม่เห็นแม้แต่น้ำมันสักหยด
คนเดียวในสี่แยกตึกแถวนี้ที่ตุ๋นเนื้อได้หอมขนาดนี้ ก็คือเหอต้าชิงที่อยู่ในลานกลาง
ฝีมือของเหอต้าชิงนั้นเป็นระดับพ่อครัวฉวนลู่ตัวจริง
ยายหูหนวกเม้มปาก น้ำลายสอ ท้องที่แห้งแฟบเริ่มร้องโครกคราก
ปกติถ้าเหอต้าชิงเอาเนื้อจากโรงงานกลับมาทำ บางครั้งก็จะเห็นแก่ความอาวุโสของนาง ตักใส่ถ้วยเล็ก ๆ มาให้
แต่กลิ่นวันนี้ชวนกินเหลือเกิน ต้องเป็นเนื้อชั้นดีที่เอามาตุ๋นแน่ ๆ
ของดีแบบนี้ เหอต้าชิงไม่มีทางยกมาให้เองถึงที่หรอก
ยายหูหนวกอดทนต่อความอยากกินไม่ไหว จึงหยิบไม้เท้าข้างหัวเตียงมาถือ สวมรองเท้า แล้วจัดเสื้อผ้าเล็กน้อย
ไม่ว่าเนื้อแกะหม้อนี้ใครจะเป็นคนซื้อ ด้วยอาวุโสของนางในสี่แยกตึกแถวนี้
แค่เดินไปขอสักชาม เหอต้าชิงจะกล้าไม่ไว้หน้านางหรือ
คิดได้ดังนั้น ยายหูหนวกก็ผลักประตูไม้ออก แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังลานกลางโดยมีไม้เท้าค้ำยัน