อี้จงไห่กับเหล่าเจียมาเจอกันพอดีในลานบ้าน
ทั้งคู่ต่างไม่สนใจกัน ต่างเดินตรงไปยังตึกข้างแดวนตะวันออก
พอมาถึงหน้าตึกข้างแดวนตะวันออก พวกเขาก็หยุดฝีเท้า
ความหวาดกลัวจากการถูกซ้อมเมื่อครู่พลันถาโถมกลับมาอีกครั้ง
เหล่าเจียกัดฟันฝืนใจ ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป
จ้าวเต๋อเชิ่งยืนผึ่งผายอยู่ตรงนั้น
ข้าง ๆ เขาคือเจียจางสื่อกับเจียตงซวี่ที่นั่งหดตัวอยู่บนพื้น ไม่กล้าขยับเขยื้อน
เมื่อเห็นเหล่าเจียกับคนอื่น ๆ ถือเงินเข้ามา
ใบหน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมูของเจียจางสื่อก็เผยสีหน้าเจ็บปวด ก่อนจะเริ่มครางอู้อี้ไม่หยุด
เจียตงซวี่เองก็เรียกพ่อด้วยน้ำเสียงสะอื้น
จ้าวเต๋อเชิ่งไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้นมอง
“เอาเงินมาแล้วหรือ?”
เหล่าเจียวางเหรียญเงินต้าหยางในมือลงบนโต๊ะหินข้าง ๆ
อี้จงไห่เองก็วางเหรียญเงินต้าหยางลงไปตามกันด้วยสีหน้าอัดอั้น
“นี่หนึ่งร้อยเหรียญเงินต้าหยาง บ้านเราสองบ้านแบ่งกันบ้านละห้าสิบ” อี้จงไห่พูดพลางกัดฟัน
จ้าวเต๋อเชิ่งลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะหิน
จ้าวเต๋อเชิ่งหยิบเหรียญเงินต้าหยางขึ้นมาสองเหรียญอย่างส่ง ๆ
แล้วเคาะเหรียญทั้งสองเข้าด้วยกันในมือ
จากนั้นยกขึ้นแนบหู ฟังเสียงใสกังวานที่ทอดยาว
ต่อมาเขาหยิบเหรียญขึ้นมาเป่าลมใส่เบา ๆ
แล้วรีบยกขึ้นแนบหูทันที
เสียงหึ่งเบา ๆ ดังเข้ามาในหู
จ้าวเต๋อเชิ่งรู้อยู่แล้วว่าเหรียญเงินต้าหยางพวกนี้มีโอกาสสูงถึงแปดในสิบว่าเป็นของแท้ แต่ก็ไม่ได้ขัดกับการแกล้งตรวจดูสักหน่อย ให้สองบ้านมองแล้วเจ็บใจเล่น