จ้าวเต๋อเชิ่งโยนขวานสกัดน้ำแข็งลงพื้นตามสบาย เกิดเสียงดังเคร้งกังวาน
เสียงนี้ดังเป็นพิเศษในลานข้างอันเงียบสงัด
พออี้จงไห่กับเจียเก่าได้ยินว่าจ้าวเต๋อเชิ่งยอมรับเงินหนึ่งร้อยเหรียญเงินต้าหยาง ทั้งคู่ก็ถอนหายใจโล่งอก
ถึงจะต้องจ่ายเงินเพื่อยุติเรื่อง แต่ก็ยังดีที่รักษาขาเอาไว้ได้
ทั้งสองดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้น พยุงกันและกัน เตรียมเดินออกจากลาน
ตึกข้างแดวนตะวันออกแห่งนี้ พวกเขาไม่อยากอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว
เสียงเย็นชาของจ้าวเต๋อเชิ่งดังมาจากด้านหลัง
“หยุด พวกคุณได้รับอนุญาตให้ไปแล้วหรือ?”
ขาทั้งสองของพวกเขาอ่อนยวบ หยุดอยู่กับที่
จ้าวเต๋อเชิ่งชี้ไปยังเจียจางสื่อที่นอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้น
จากนั้นก็ชี้ไปยังเจียตงซวี่ที่ยืนตัวสั่นด้วยความกลัวอยู่ตรงมุมกำแพง
“พวกคุณสองคนกลับไปเอาเงินได้”
“แต่หมูอ้วนนี่กับไอ้หนูนี่ต้องอยู่ที่นี่เป็นตัวประกัน”
“มีเวลาสิบนาที เอาเงินหนึ่งร้อยเหรียญเงินต้าหยางมาส่งให้ฉัน”
จ้าวเต๋อเชิ่งมองนาฬิกาข้อมือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการข่มขู่
“ขาดไปหนึ่งเหรียญเงิน หรือช้าไปหนึ่งนาที”
“ฉันจะทุบขาพวกเขาคนละข้าง ไสหัวไปได้แล้ว”
อี้จงไห่กับเจียเก่าไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบเดินออกจากตึกข้างแดวนตะวันออกทันที
พอวิ่งเข้ามาถึงลานกลาง
เมื่อพ้นจากสายตาของจ้าวเต๋อเชิ่ง ความรู้สึกปลอดภัยก็กลับคืนมา
ธาตุแท้ของทั้งคู่จึงเผยออกมา
อี้จงไห่กุมแก้มที่บวมแดงแล้วหยุดเดินทันที