อี้จงไห่เดินกะเผลกเข้ามาในห้องด้านตะวันออกของลานกลาง ก่อนปิดประตูตามหลัง
เขาเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะ
เพิ่งนั่งลง บาดแผลตามตัวก็พลันปวดขึ้นมา จนเขาอดสูดปากเฮือกใหญ่หลายครั้งไม่ได้
ถานกุ้ยฮวารีบไปยกอ่างน้ำร้อนมาจากห้องครัว
เธอขยี้ผ้าขนหนูในน้ำร้อน แล้วบิดจนแห้งเต็มแรง
จากนั้นเดินมาหาอี้จงไห่ ตั้งใจจะประคบหน้าให้เขาเพื่อลดบวมแดง
ผ้าขนหนูเพิ่งแตะแก้มของอี้จงไห่
เขาก็ด่าออกมาทันที
“ตาไม่มีหรือไง! อยากลวกฉันให้ตายรึไง!”
“ไอ้เจียเฒ่าบัดซบนี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ!”
“ฉันอุตส่าห์หวังดี ออกไปช่วยพูดแทนมัน”
“ถ้าไม่ใช่ฉันออกหน้า วันนี้ครอบครัวมันสามคนคงต้องตายอยู่ในตึกข้างแดวนตะวันออก!”
“แล้วผลเป็นยังไงล่ะ? ไอ้เวรนี่กลับไม่รู้จักดีชั่ว!”
อี้จงไห่ยิ่งพูดยิ่งโมโห ถึงกับลุกพรวดขึ้นมา
เขาเดินวนไปวนมาในห้อง ด่าไปด้วยเดินไปด้วย
“เมื่อกี้มันยังกล้าหันมาท้าทายฉัน บอกว่าฉันจงใจโผล่มาวางมาดเป็นผู้ใหญ่ บอกว่าฉันเอาเรื่องบ้านมันมาใช้อวดอำนาจ!”
“ไอ้สัตว์เดรัจฉานเนรคุณ หมาไม่รู้จักคุณคน!”
อี้จงไห่พูดไปก็ลืมภาพตัวเองที่เพิ่งอ้อนวอนขอชีวิตอย่างขี้ขลาดอยู่ข้างนอกเสียสนิท รู้สึกว่าวันนี้มีแต่ตัวเขาคนเดียวที่โดนรังแก
“ถ้าไม่ใช่เพราะเจียจางสื่อยัยโง่นั่น ตาต่ำไปหาเรื่องคนอื่นก่อน”