จ้าวเต๋อเชิ่งเดินไปที่หน้าต่าง แหวกม่านออกเพียงเล็กน้อย
อาคารธนาคารต่างชาติที่โอ่อ่าที่สุดฝั่งตรงข้ามจมอยู่ในความมืดมิด
หน้าประตูมีเพียงยามลาดตระเวนไม่กี่คนกำลังหาว
ไฟส่องค้นหาก็กวาดไปมาอย่างเชื่องช้ากว่าเดิมมาก
“ได้เวลาเริ่มงานแล้ว”
จ้าวเต๋อเชิ่งหมุนข้อมือและบิดคอคลายกล้ามเนื้อ
เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บอย่างชัดเจน
สายตาจับจ้องไปยังชั้นใต้ดินของอาคารฝั่งตรงข้าม
นั่นเป็นจุดที่มักสร้างห้องนิรภัยกันมากที่สุด
เขาคำนวณระยะทางในใจเงียบ ๆ
เคลื่อนย้ายข้ามระยะ!
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา
ไม่มีความรู้สึกติดขัดแม้แต่น้อย
จ้าวเต๋อเชิ่งมายืนอยู่ในห้องปิดตายห้องหนึ่งแล้ว
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเฉพาะตัวของโลหะ
อุณหภูมิในนี้ต่ำกว่าด้านนอกมาก
รอบตัวมืดสนิท
ความมืดมิดแบบนี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับจ้าวเต๋อเชิ่งเลย
เขาเปิดใช้ฟังก์ชันสแกนระยะสิบเมตรของมิติพกพาทันที
โครงสร้างสามมิติของทั้งห้องปรากฏขึ้นในสมองทันที
ที่นี่คือห้องนิรภัยใต้ดินของธนาคารต่างชาติแห่งนั้น!
ประตูห้องนิรภัยหนาหลายสิบเซนติเมตรปิดสนิทไร้ช่องว่าง
บนประตูมีแป้นหมุนกลไกซับซ้อนเต็มไปหมด
ถ้าจะงัดจากด้านนอก ต่อให้ใช้ระเบิดก็ยังต้องเสียเวลาอยู่นาน
แต่สำหรับจ้าวเต๋อเชิ่ง ประตูกันขโมยบานนี้ก็เป็นแค่ของประดับ
จ้าวเต๋อเชิ่งไม่มีเวลาไปศึกษาเรื่องประตูบานนี้
ความสนใจของเขาถูกดึงไปยังสิ่งของทั้งหมดในห้องนิรภัย
ชั้นวางโลหะเรียงกันเป็นแถวอยู่กลางห้อง
บนชั้นวางมีทองคำแท่งและทองคำก้อนวางเรียงซ้อนกันจนสุดลูกหูลูกตา
แค่หยิบขึ้นมาก้อนหนึ่งก็รู้สึกได้ถึงน้ำหนักเต็มมือ