เวลาเดินไปเดินมาโดยไม่รู้ตัว ก็ล่วงเข้าตีสองแล้ว
จ้าวเต๋อเชิ่งเริ่มมุ่งหน้าไปทางถนนเจียงซีกลาง
สถาบันการเงินตามถนนสายนี้มีขนาดเล็กกว่าอยู่บ้าง
แต่โรงรับเงินและบริษัททรัสต์ต่าง ๆ มีห้องนิรภัยใต้ดินเรียงรายต่อกันเป็นแถว
ความหนาแน่นไม่แพ้ธนาคารใหญ่เลย
จ้าวเต๋อเชิ่งจึงเปิดโหมดกวาดล้างแบบบ้าคลั่งทันที
เก็บ! เก็บ! เก็บ!
ขอแค่เป็นสินทรัพย์ที่มิติวิเศษสแกนเจอ
เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว กวาดเอาไปทั้งหมด
ส่วนการจัดระเบียบ ค่อยไปทำในมิติวิเศษทีหลังก็ได้ เขามีเวลาเหลือเฟือ
จ้าวเต๋อเชิ่งทะลุกำแพงลอดผ่านตัวอาคาร
ราวกับเดินอยู่ในที่ไร้ผู้คน
หากเจอห้องนิรภัยขนาดใหญ่มาก เขาก็เคลื่อนย้ายข้ามระยะหลายครั้งเพื่อปรับตำแหน่ง
ให้แน่ใจว่าทุกซอกทุกมุมอยู่ในระยะสแกนสิบเมตร
ไม่ปล่อยช่องลับที่ซ่อนทองคำแท่งไว้ให้รอดไปได้แม้แต่ช่องเดียว
ตลอดสี่ชั่วโมงเต็ม
จ้าวเต๋อเชิ่งทำงานต่อเนื่องไม่หยุดพัก
ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว
กวาดให้เกลี้ยง
จนกระทั่งตีสี่
ในที่สุดเขาก็หยุดมือ
ตอนนั้นเขาอยู่ในโรงรับเงินเอกชนแห่งหนึ่งตรงปลายถนนหนิงปัว
เมื่อกล่องสุดท้ายที่บรรจุแท่งทองเล็กตกลงไปในมิติวิเศษ
ธนาคารขนาดใหญ่เล็กเกือบสี่สิบแห่งบนถนนทั้งสี่สายนี้
ก็ถูกเขากวาดจนเกลี้ยงไม่เหลือหลอ
จ้าวเต๋อเชิ่งหมดแรงจนฝืนต่อไปไม่ไหว
เขาทิ้งตัวนั่งลงบนขั้นบันไดในห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยฝุ่น