จ้าวเต๋อเชิ่งฟังยายหูหนวกพูดจบ ก็จ้องมองนางอย่างสนอกสนใจ
ยายแก่คนนี้คิดคำนวณมาอย่างดีทีเดียว เปิดปากมาก็เรียกร้องให้ไว้หน้า
มุมปากของจ้าวเต๋อเชิ่งยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาเจือความขบขัน
“คุณยายครับ ผมให้เกียรติคุณยายได้”
“แต่ผมมีกฎอยู่อย่างหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเกียรติแบบไหนก็มีราคากำกับไว้ชัดเจน”
จ้าวเต๋อเชิ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องยายหูหนวกเขม็ง
“คุณคิดดูสิครับ คืนนี้พวกเขาเตะประตูบ้านผม ด่าถึงแม่ผม แล้วยังจะมาแย่งเตาของผมอีก”
“เรื่องพวกนี้”
“คุณคิดว่าพวกเขาควรชดใช้ผมสักกี่เหรียญเงินต้าหยางถึงจะเหมาะครับ?”
สิ้นคำพูดนั้น
ทั้งลานก็เงียบกริบ
เพื่อนบ้านที่อยู่นอกประตูต่างพากันกลั้นหายใจ
จ้าวเต๋อเชิ่งนี่กล้าเรียกเงินจริง ๆ
ถึงกับกล้าเรียกราคาจากยายหูหนวก ผู้มีอาวุโสสูงสุดในลานนี้ตรง ๆ
พอจ้าวเต๋อเชิ่งพูดจบ
สีหน้าของยายหูหนวกก็แข็งค้างไปอย่างเห็นได้ชัด
นางมีชีวิตมานานขนาดนี้
ในลานบ้านเลขที่ 95 ถนนหนานลวกู้เซี่ยง มีใครกล้าพูดกับนางแบบนี้บ้าง?
เมื่อก่อนแม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านของแถบนี้มาที่ซื่อเหอย่วน
ก็ยังต้องเรียกนางว่าคุณยายด้วยท่าทีสุภาพ
แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเดิม
ไอ้หนุ่มหัวรั้นที่เพิ่งย้ายเข้ามาคนนี้
กล้าล้อเลียนนางต่อหน้าชาวบ้านตั้งมากมาย
แถมยังจะตีราคาเกียรติของนางอีก
ยายหูหนวกเดือดดาลอยู่ในใจ
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ลงจากหลังเสือไม่ได้ ก็ต้องฝืนทำหน้าที่คนกลางให้ถึงที่สุด
ยายหูหนวกแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินคำเยาะเย้ยในคำพูดของจ้าวเต๋อเชิ่ง