ที่กองตำรวจเซี่ยงไฮ้
จางต้าโถวนั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาแดงก่ำ
เขาไม่ได้นอนมาสองวันสองคืนแล้ว
ที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะเต็มไปด้วยก้นบุหรี่
ลานกว้างของกองตำรวจเต็มไปด้วยพวกแก๊งที่ถูกจับมานั่งยอง ๆ
เสียงคร่ำครวญกับเสียงวิงวอนขอชีวิตดังระงมสลับกันไปมา
ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก
หัวหน้าทีมสืบสวนเดินเข้ามาพร้อมขอบตาดำคล้ำทั้งสองข้าง
“หัวหน้า พวกหัวหน้าแก๊งจากแต่ละสำนักถูกลงโทษด้วยการทรมานหมดแล้วครับ”
“กระดูกหักกันหมด แต่ทุกคนก็ยังยืนยันว่าไม่รู้ครับ”
จางต้าโถวเกาผมที่บางอยู่แล้วอย่างหงุดหงิด
“ไร้ค่า! พวกแกมันไร้ค่ากันทั้งนั้น!”
“ทองคำตั้งหลายร้อยตัน ของอีกตั้งหลายสิบคลัง!”
“หรือมันงอกปีกบินหนีออกจากเซี่ยงไฮ้ไปแล้วหรือไง!”
หัวหน้าทีมสืบสวนหดคอลง
“หัวหน้า เรื่องนี้สืบต่อไม่ได้จริง ๆ ครับ”
“พวกเราพี่น้องลงไปคลำสำรวจแม้แต่ท่อระบายน้ำของถนนพวกนั้นแล้วครับ”
“พวกเรายังให้คนขุดลงไปถึงฐานรากคลังสินค้าของสองตระกูลคงกับซ่ง ลึกลงไปสามฉื่อด้วยครับ”
“ไม่มีทางเชื่อมหรือประตูลับอยู่เลยครับ”
“อีกอย่าง ทหารที่ประจำอยู่ด้านนอกต่างก็บอกว่า ตอนกลางคืนไม่มีแม้แต่เสียงล้อรถสักแอะครับ”
จางต้าโถวเตะโต๊ะทำงานเต็มแรง
“นี่มันเจอผีชัด ๆ!”
ขณะนั้น ที่ถนนจงซานตงอี้หลู
ทั่วทั้งถนนเต็มไปด้วยทหารและตำรวจที่ถือปืน
ร้านค้าสองข้างทางถูกพังประตูเข้าไปจนหมด