สวี่โย่วหนิงแอบชำเลืองมองเขา กลืนข้าวผัดคำสุดท้ายลงไป แล้วตบพุงตัวเองอย่างพึงพอใจ
พอกินเสร็จและเก็บกวาดเรียบร้อย สวี่โย่วหนิงก็ไม่เกรงใจเขาเลย
“ตุบ”
เธอหย่อนตัวลงนั่งบนตักเขา
เธอขยับท่าทางเล็กน้อย หามุมที่สบายที่สุด แล้วซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขา
จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบรีโมต เปิดหนังขึ้นมา
หนังเริ่มฉาย
เพลงเปิดเรื่องแผ่วเบา ภาพก็เป็นปกติ เปิดฉากด้วยชายหญิงคู่หนึ่งนั่งคุยกันในร้านกาแฟ กล้องตัดสลับไปมา แสงนุ่มนวล ดูแล้วเหมือนหนังแนวศิลปะธรรมดาเรื่องหนึ่ง
สวี่โย่วหนิงดูหนังพลางกินสตรอว์เบอร์รี กัดไปคำหนึ่งแล้วโยนส่วนที่เหลือทิ้งลงจานข้าง ๆ ก่อนหยิบลูกใหม่ยัดใส่ปากเขา
เขาอ้าปากกิน แขนโอบเอวเธอไว้หลวม ๆ ปลายนิ้วแตะอยู่ข้างเอว บางครั้งก็ลูบไล้โดยไม่รู้ตัว
ช่วงแรกทุกอย่างเป็นปกติดี
แล้วหนังก็เริ่มเปลี่ยนบรรยากาศ
หลังฉากในร้านกาแฟจบลง ภาพก็ตัดไปยังชายหญิงทั้งคู่ในห้องพักของโรงแรม