หล่อนก้มหน้าลง มองปลายนิ้วของตัวเอง
“ยังมีอีก……”
ขอบตาของหล่อนแดงขึ้นอีกครั้ง ค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จากก้นบึ้งดวงตาลามไปทั่วทั้งขอบตา ก่อนจะกลั่นตัวเป็นหยาดน้ำตาสองหยดเกาะอยู่บนขนตา คล้ายจะร่วงแต่ก็ไม่ร่วง
“ยังมีนายอีกคน นายโยนฉันให้คนอื่น แล้วยังแกล้งฉันอีก”
เสียงของหล่อนแผ่วเบามาก เบาจนราวกับกลัวใครจะได้ยิน
ริมฝีปากสั่นระริก คางก็สั่นตาม แต่หล่อนกัดริมฝีปากไว้แน่น ไม่ยอมให้น้ำตาสองหยดนั้นร่วงลงมา
หล่อนไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากร้องไห้อย่างน่าเวทนาต่อหน้าเขา แต่ความน้อยเนื้อต่ำใจไม่ใช่สิ่งที่อยากอดกลั้นแล้วจะอดกลั้นได้
“ทั้งที่ฉันก็แค่คนทะลุเข้าหนังสือมาแท้ ๆ แต่กลับต้องแบกรับเคราะห์กรรมที่ไม่รู้ที่มาที่ไป นี่มันเริ่มเกมมาก็ระดับนรกชัด ๆ ฉันเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ซวยสุด ๆ เลยนะ”
ลู่หลิ่งชวนมองหยาดน้ำตาที่เกาะอยู่บนขนตาของหล่อน ความอึดอัดในอกบีบรัดจนเจ็บไปหมด ร่างกายพลอยเกร็งตาม แม้แต่หายใจก็ยังรู้สึกติดขัด
ขอบตาของเขาแดงขึ้นเช่นกัน เป็นสีแดงร้อนผ่าว ราวกับมีบางสิ่งกำลังลุกไหม้อยู่ในดวงตา
เขายื่นมือโอบหล่อนเข้ามาในอ้อมแขน ฝ่ามือกดลงบนท้ายทอย แล้วกดใบหน้าของหล่อนแนบกับอก ไม่ให้หล่อนเห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้
“ที่รัก ไม่ต้องกลัว”
เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ชัด แต่ทุกคำราวกับถูกเค้นออกมาจากซอกกระดูก หนักแน่นและจริงจังอย่างเกือบจะเก้ ๆ กัง ๆ
“ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น”
เขาวางคางลงบนกระหม่อมของหล่อนแล้วหลับตา
ข่าวที่เห็นมาตลอดหลายวันที่ผ่านมาพลุ่งพล่านอยู่ในหัว—ประเทศ W เกิดความวุ่นวาย แต่รายละเอียดถูกปิดบังไว้อย่างแน่นหนา แถลงการณ์อย่างเป็นทางการระบุว่า “รักษาเสถียรภาพภายใน” ทว่าเมื่อนำข้อมูลกระจัดกระจายที่หลุดออกมาจากช่องทางต่าง ๆ มาปะติดปะต่อกัน กลับชี้ไปยังทิศทางที่เขาไม่อยากเชื่อ