แต่ลู่หลิ่งชวนไม่ได้สงสารสวี่เหยียนชางเลย
เขามองเธอ มองท่าทางหญิงช่างงอแงตัวน้อยของเธอ—เวลาทำหน้าขรึมสั่งเขาก็เหมือนจักรพรรดินีน้อย เวลายัดบัตรให้เขาก็เหมือนเศรษฐีใหม่ เวลาตบไหล่เขาก็เหมือนพี่ใหญ่
ทุกสีหน้าของเธอมีชีวิตชีวาจนน่าตกใจ ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและความมั่นอกมั่นใจอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอ แต่กลับไม่น่ารำคาญเลยสักนิด กลับทำให้เขารู้สึกว่า—
น่าดู
ที่แท้บางคนเวลาเอาแต่ใจก็ดูน่าดูได้ขนาดนี้
เมื่อก่อนเขาไม่เคยสังเกตเห็นเลยหรือ? เมื่อก่อนเขาเอาแต่รู้สึกว่าเธอน่ารำคาญ เสียงดัง อาศัยหน้าตากับพ่อของเธอแล้ววางอำนาจบาตรใหญ่ในบ้าน จนเขาอยากหนีให้ไกลที่สุด
ตอนนี้มองอีกที ก็ยังเป็นใบหน้าเดิม ความเอาแต่ใจแบบเดิม เป็นหญิงช่างงอแงที่พูดจาไม่ไว้หน้าใครคนเดิม แต่พออยู่ในสายตาเขา กลับให้ความรู้สึกต่างไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อก่อนแสบตา ตอนนี้กลับพร่างพรายจนตาพร่า
เมื่อก่อนน่ารำคาญ ตอนนี้กลับน่ายินดี
จู่ ๆ เขาก็เข้าใจเหตุผลข้อหนึ่ง—ไม่ใช่เธอเปลี่ยนไป แต่เป็นเขาต่างหากที่เปลี่ยน
สายตาของเขาเปลี่ยน วิธีมองเธอเปลี่ยน ตาชั่งในใจไม่รู้ถูกใครแอบปรับตุ้มน้ำหนักไปตั้งแต่เมื่อไหร่
เมื่อก่อนเธอเอาแต่ใจ เขารู้สึกว่าเธอน่าชัง ตอนนี้เธอเอาแต่ใจ เขากลับรู้สึกว่าน่ารัก
เมื่อก่อนเธอวางอำนาจ เขาคิดว่าไร้เหตุผล ตอนนี้เธอวางอำนาจ เขากลับคิดว่า—ก็ควรเป็นอย่างนั้น
เมื่อเห็นเธอยังคงพูดเจื้อยแจ้วอยู่ว่าจะซื้ออะไร ยังขาดอะไร ร้านไหนเจ้าของคุยง่าย มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ ยกสูงขึ้นทีละนิด