ไม่ใช่ว่าฉันกักขังเธอไว้ แต่การจากไปของเธอไม่เคยอยู่ในตัวเลือกของฉันเลย
ราวกับว่าการจากไปเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เป็นการฝืนกฎสวรรค์ เป็นสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่ตั้งแต่แรก
สวี่โย่วหนิงมองเขาอยู่นาน นานจนน้ำตาแห้งคาแก้มจนผิวตึงไปเล็กน้อย
เธอค่อย ๆ พยักหน้า ซบหน้าลงกับอกเขาอีกครั้ง แล้วหลับตา
ลมหายใจของเธอค่อย ๆ สงบลง ขนตาไม่สั่นไหวอีก นิ้วมือที่กำเสื้อเขาไว้ก็ค่อย ๆ คลายออกทีละนิด
เธอหลับไปแล้ว
ลู่หลิ่งชวนไม่ขยับ
เขาคงท่านั้นไว้ มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอ อีกข้างสอดอยู่ในเส้นผมของเธอ คางเกยอยู่บนกระหม่อม นั่งนิ่งไม่ไหวติง
แสงจันทร์นอกหน้าต่างลอดผ่านช่องผ้าม่านเข้ามา ตกลงบนพื้นห้องอย่างเงียบเหงาเย็นเยียบ
เขาก้มหน้าลง จุมพิตที่หน้าผากของเธอ
ริมฝีปากแนบกับผิวอุ่นของเธออยู่นานหลายวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ผละออก
เขาหยิบทิชชูเปียกจากโต๊ะข้างเตียง ดึงออกมาแผ่นหนึ่ง แล้วเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเธออย่างระมัดระวัง
เช็ดจากหางตาไปถึงโหนกแก้ม จากโหนกแก้มลงไปถึงคาง มือเบาราวกับกำลังเช็ดหยาดน้ำค้างออกจากดอกไม้
ผิวของเธอบอบบางมาก หลังร้องไห้ก็ยิ่งแดงและบอบบางกว่าเดิม เขากลัวว่าถ้าเช็ดแรงไป เธอจะเจ็บ
ทิชชูเปื้อนคราบน้ำตาของเธอจนชุ่ม
เขากำทิชชูไว้ในฝ่ามือ ไม่ยอมทิ้ง
หัวใจของเขาด้านชามานานหลายปี ตอนนี้ถึงได้รู้เสียทีว่าความเจ็บปวดใจเป็นอย่างไร