ยิ่งขับไปข้างหน้า เสียงก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เสียงกรีดร้อง เสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงร่ำไห้ และเสียงคำรามต่ำ ๆ ที่ถูกเค้นออกมาจากส่วนลึกของลำคอ เสียงแบบที่เธอเริ่มคุ้นเคยแล้ว
เสียงเหล่านี้พรั่งพรูมาจากส่วนลึกของตรอก จากหลังหน้าต่าง จากทุกมุมที่มองไม่เห็น ดังสลับกันไปมา ราวกับบทเพลงแห่งความโศกเศร้าที่ไร้ผู้อำนวยเพลงและหลุดจากการควบคุมอย่างสิ้นเชิง
มีคนตะโกนว่า “ช่วยด้วย” เสียงดังสนั่นค่อย ๆ แผ่วลง จากแผ่วเบาจนเงียบสนิท ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที
มีคนอุ้มเด็กวิ่งพรวดออกมาจากทางเดินในอาคาร ล้มลง คลานลุกขึ้นมา แล้วก็ล้มอีกครั้ง เด็กหลุดจากอ้อมกอด กลิ้งไปบนพื้น คลานไปได้สองก้าว ก่อนจะส่งเสียงร้องไห้แหลมสูง
จากนั้นเสียงนั้นก็เงียบไปเช่นกัน
ลู่หลิ่งชวนจอดรถตรงทางแยกที่ค่อนข้างโล่ง แล้วดับเครื่องยนต์
เขาหันมามองสวี่โย่วหนิง แววตาลุ่มลึกและมั่นคง ราวกับโขดหินที่ถูกคลื่นลมซัดกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่แตกสลาย
นิ้วมือของเขาคลายออกจากฝ่ามือเธอ ก่อนจะพลิกกลับมากุมมือเธอไว้
“ที่รัก อย่าลงจากรถ รอผมอยู่ในรถ ห้ามลงมาเด็ดขาด”
สวี่โย่วหนิงมองเขา ขยับริมฝีปากเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นลงไป
“คุณต้องระวังตัวนะ”
ลู่หลิ่งชวนมองเธอแวบหนึ่ง พยักหน้า แล้วผลักประตูลงจากรถ
เขาเดินเข้าไปในความโกลาหลที่กำลังพังทลาย
พลังจิตแผ่กระจายออกจากร่างกายของเขาอย่างเงียบเชียบ ราวกับตาข่ายที่มองไม่เห็น คลี่ออก ปกคลุม แล้วกระชับเข้าหากัน