สวี่โย่วหนิงผละออกจากอ้อมแขนของลู่หลิ่งชวน เท้าเปล่าเดินย่องเข้าไปในห้องแต่งตัว ปลายนิ้วไล้ผ่านราวแขวนเสื้อที่เรียงรายเป็นแถว ก่อนจะหยุดลงที่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีขาวครีมตัวหนึ่ง
คอวีลึกเผยให้เห็นไหปลาร้าและเนินอกขาวผ่องเล็กน้อย ขับให้ลำคอระหงงดงามราวคอหงส์ของเธอยิ่งโดดเด่น ชุดทรงเอวสูงเข้ารูปบีบเอวบางให้คอดกิ่ว ชายกระโปรงพลันบานออกจากเอว ราวกับดอกตูมที่กำลังผลิบาน
กลางอกประดับโบว์สามมิติชิ้นหนึ่ง ช่วยลดทอนความเซ็กซี่จากคอวีลึก เติมความน่ารักไร้เดียงสาของเด็กสาวเข้ามาแทน ด้านหลังเป็นสายเส้นเล็กไขว้กัน แผ่นหลังขาวผ่องเปิดโล่ง เผยส่วนโค้งของกระดูกสะบักให้เห็นราง ๆ รอบคอประดับปลอกคอเส้นแคบสีเดียวกับชุด แนบอยู่เหนือไหปลาร้า ราวกับเครื่องพันธนาการแสนอ่อนโยน
เธอมัดผมเป็นมวยดอกไม้ฟูฟ่อง มีปอยผมสองสามเส้นระอยู่ข้างใบหู เอียงคอมองกระจกแล้วส่งเสียง “อืม” อย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ฮัมเพลงที่ร้องขาด ๆ หาย ๆ พลางกระโดดโลดเต้นออกมา ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว
“พี่ชาย—หนูพร้อมแล้ว ไปกันเถอะ!”
ลู่หลิ่งชวนพิงผนังตรงทางเดิน กอดอกมองเธอกระโดดออกมาจากห้องแต่งตัว
แสงแดดส่องกระทบตัวเธอพอดี ชายกระโปรงผ้าบางพลิ้วไหวสะท้อนแสงสีขาวนวลละมุน ขับให้เธอดูทั้งอ่อนหวาน นุ่มนวล และน่ารักน่าเอ็นดู
เส้นเลือดตรงหน้าผากเขากระตุกสองครั้ง
ชุดนี้เมื่ออยู่บนตัวเธอช่างดูหวานหยดย้อยและงดงาม ราวกับปีศาจน้อยชวนให้คนหลงใหล
ถ้าเป็นก่อนโลกาวินาศ เขาคงไม่คัดค้าน แถมยังอยากให้เธอแต่งตัวแบบนี้ทุกวัน จะได้มาคอยยั่วยวนเขาให้มาก ๆ แต่ตอนนี้...