สวี่โย่วหนิงวางคริสตัลที่ล้างสะอาดเอี่ยมลงบนฝ่ามือเขาทีละเม็ด จัดเรียงไว้เรียบร้อย มีทั้งสีเทาขาว สีฟ้าอ่อน สีเขียวอ่อน และสีชมพู ของชิ้นเล็กทั้งเจ็ดกลิ้งไปมาในฝ่ามือขาวนุ่มของเธอ ราวกับสายรุ้งเล็ก ๆ ที่ถูกบดจนแตกเป็นเสี่ยง เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
“พี่ชาย รีบดูดซึมมันเร็วเข้า”
ลู่หลิ่งชวนกำมือแน่น ขยับความคิดวูบหนึ่ง
คริสตัลทั้งเจ็ดเม็ดแหลกเป็นผงพร้อมกัน ผงสีเทาขาวละเอียดปลิวออกมาจากซอกนิ้วของเขา ถูกสายลมยามเย็นพัดวน กระจายไปในแสงสีส้มแดง ราวกับละอองดาวที่เลือนหายไปในพริบตา
วินาทีที่พลังงานไหลทะลักเข้าสู่ร่างกาย เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเรี่ยวแรงที่หมดไปกลับคืนมา ไม่ใช่การฟื้นตัวอย่างเชื่องช้า แต่เหมือนมีใครกรอกพลังเข้าสู่หลอดเลือดอย่างฉับพลัน มันไหลบ่าไปทั่วร่างอย่างเต็มเปี่ยม พร้อมความรู้สึกร้อนวูบวาบเล็กน้อย
พลังจิตแผ่ขยายออกไป สิบเมตร ยี่สิบเมตร สามสิบเมตร — ที่ระยะสามสิบเมตร กิ่งใบของต้นไหวโบราณต้นหนึ่งไหวเอนอยู่ในสายลม เขาได้ยินเสียงสั่นไหวของใบไม้ทุกใบ ใต้รากไม้มีรังมดอยู่รังหนึ่ง เสียงแผ่วเบาของพวกมันที่คลานไปมาในดินคล้ายเสียงคลื่นจากที่ไกล ๆ
เขายกมืออีกข้างขึ้น ปลายนิ้วควบแน่นเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ไม่ใช่ดอกน้ำแข็งเล็กเท่าเล็บมือกับกรวยน้ำแข็งแบบก่อนอีกแล้ว แต่เป็นเข็มน้ำแข็งแหลมคมยาวเท่านิ้วมือ ส่องประกายเย็นเยียบใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น เขาสะบัดมือส่ง ๆ เข็มน้ำแข็งพุ่งออกไป ปักเข้ากับกำแพงลานบ้าน ลึกเข้าไปในร่องอิฐครึ่งนิ้ว