เขาเคยเห็นเธอร้องไห้บนเตียงเวลาถูกเขาแกล้งจนร้องไห้—เบ้าตาแดงก่ำ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลลงมา เธอกัดริมฝีปากจ้องเขา ทั้งดุทั้งน่าสงสาร
แต่เขาไม่เคยเห็นแบบนี้
การร้องไห้ที่ไร้ซึ่งการป้องกัน ราวกับฟ้าถล่มลงมา ทั้งยังพูดอะไรไม่เป็นประโยค
หัวใจเขาพลันบีบรัด ราวกับถูกบางอย่างกำไว้แน่น
เขาพลิกตัวลุกนั่ง ยื่นมือไปประคองใบหน้าเธอ ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาบนแก้มอย่างลนลาน น้ำเสียงแหบพร่าต่ำเร่งร้อน แฝงความกังวลที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้ตัว
“ที่รัก ที่รัก—เป็นอะไรไป?”
สวี่โย่วหนิงยังคงร้องไห้
เธอผลักเขาออกอย่างแรง แรงเสียจนไม่เหมือนคนเพิ่งตื่น แล้วหดตัวไปอยู่อีกฝั่งของเตียง กอดผ้าห่มไว้แน่น ก่อนเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมา ดวงตาแดงเหมือนกระต่าย ปลายจมูกแดงระเรื่อ ริมฝีปากสั่นไม่หยุด
“นะ นาย—”
เธอยกมือชี้หน้าเขา นิ้วสั่นระริก น้ำเสียงแหลมพร่า เจือความโกรธและน้อยใจของคนที่ถูกหักหลัง
“นายมันสารเลว! ปล่อยให้คนอื่นขี่ทับฉัน ปล่อยให้พวกนั้นรังแกฉัน—นายให้คน—”
เธอพูดต่อไม่ไหว ร้องไห้หนักกว่าเดิม น้ำตาหยดเผาะ ๆ ลงมาไม่ขาดสาย ทั้งตัวหดเป็นก้อน ไหล่กระเพื่อมสะอื้น
ลู่หลิ่งชวนชะงักงัน
เขานั่งอยู่ข้างเตียง มองเธอหดตัวอยู่ตรงมุมเตียง ร้องไห้จนแทบขาดใจ ในหัวมีเสียงอื้ออึง
เขาเคยทำเรื่องแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่? เมื่อก่อนไม่เคย ตอนนี้ก็ไม่เคย และต่อไปก็ไม่มีทางทำเด็ดขาด