สีดำ หัวรถประดับตราอักษร B มีปีกคู่สุดคลาสสิกที่อยู่มายาวนานนับศตวรรษ — เบนท์ลีย์
เธอยัดกุญแจใส่มือลู่หลิ่งชวน ยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงสวย ท่าทางภาคภูมิใจสุด ๆ แถมยังจงใจเชิดคางขึ้นนิดหนึ่ง กะระยะได้พอดิบพอดี
“ต่อไปนายขับคันนี้ ฉันเลี้ยงนายเอง”
ลู่หลิ่งชวนก้มมองกุญแจในฝ่ามือ แล้วเงยหน้ามองสีหน้าเล็ก ๆ ของเธอที่ราวกับกำลังบอกว่า “รีบชมฉันสิ รีบชมฉันสิ”
กระโปรงสีครีมขับให้เธอดูนุ่มนวลหวานละมุนไปทั้งตัว คางเชิดสูง ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงแนบใกล้ข้างหูเธอ กดเสียงต่ำ แฝงรอยยิ้มแหบพร่าอยู่เล็กน้อย
“งั้นต่อไปผมก็ต้องฝากท้องไว้กับที่รักแล้วนะ ผมเลี้ยงยากมากเลย — ที่รักก็รู้อยู่ใช่ไหม”
ห้าคำสุดท้ายถูกเอ่ยอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้า ท้ายเสียงเชิดขึ้นเล็กน้อย