ต้องไม่ทำอย่างขอไปที ต้องไม่ทำซ้ำซาก ต้องไม่ทำให้เธอรู้สึกว่านายแค่ทำตามขั้นตอน
เธอไม่ได้รีบสนใจเขา
เพียงขยับความคิด เธอก็หยิบน้ำพุวิญญาณครึ่งแก้วออกมาจากใต้แพไม้ไผ่ในมิติ แล้วดื่มไปครึ่งหนึ่ง น้ำเย็นชื่นใจไหลผ่านลำคอ ราวกับมีมืออ่อนโยนค่อย ๆ ลูบไล้ลำคอที่ระคายพร่าให้กลับมาเรียบลื่นอีกครั้ง
เธอถอนหายใจอย่างสบายใจ ก่อนหันกลับไปยื่นแก้วครึ่งที่เหลือจ่อปากเขา ดวงตาดุดันราวกับจะกินคน ออร่าจัดเต็ม ทว่ามือที่ถือแก้วกลับนิ่งกริบ ไม่มีน้ำหกแม้แต่หยดเดียว
“ยังไม่รีบดื่มอีก”
ลู่หลิ่งชวนเชื่อฟังสุด ๆ
เขาก้มหน้าลงอย่างว่าง่าย ซดสองอึกก็หมดเกลี้ยง ดื่มเสร็จยังยกก้นแก้วให้เธอดูอีก ช่างเชื่อฟังจนแทบไม่เหมือนคนเดียวกับเมื่อครู่
สวี่โย่วหนิงรับแก้วเปล่ามาเก็บไว้ใต้แพไม้ไผ่ในมิติ มือหนึ่งเท้าเอว อีกมือบิดหูเขาพลางหมุนเป็นวง
นิ้วมือของเธอขาวเรียว บีบใบหูแดงระเรื่อของเขา ท่าทางที่ลงมือดูนุ่มนวล แต่สีหน้ากลับดุจริงจัง ไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย
“ฉันบอกแล้วว่าไม่เอา ๆ นายเป็นอะไรไป หูมีไว้ประดับหรือไง ถึงไม่ได้ยินที่ฉันพูด”
หูของลู่หลิ่งชวนถูกเธอบิด เขาเอียงตามแรงมือของเธอเป็นวงโค้ง ไม่หลบไม่หนี แถมยังก้มตัวลงเล็กน้อย ยื่นหูเข้าไปใกล้ฝ่ามือเธอ ให้เธอบิดได้ถนัดยิ่งขึ้น
สีหน้าของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม แต่ใบหูแดงลามไปถึงโคนหู แล้วจากโคนหูก็ลามลงไปถึงลำคอ เผยความรู้สึกของเขาออกมาจนหมดเปลือก