ข้างกายมีเตาไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่
เธอลืมตาขึ้นอย่างมึนงง แล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากลู่หลิ่งชวน ร้อนจนน่าตกใจ
อุณหภูมิผิวกายสูงกว่าคนเป็นไข้ทั่วไปมาก ความร้อนผิดปกติแผ่ออกมาจากใต้ชั้นเนื้อหนัง ราวกับมีไอร้อนพลุ่งพล่านอยู่ภายในไม่หยุด
ความง่วงของเธอหายวับไปทันที
“พี่?”
เธอตบหน้าเขาเบา ๆ น้ำเสียงแหบพร่าจากการเพิ่งตื่น ปนความร้อนใจที่ไม่อาจปิดบัง
“พี่ ตื่นสิ”
มือของเขาคว้าข้อมือเธอไว้ฉับพลัน
แรงบีบรัดมากผิดปกติ ข้อนิ้วซีดขาว บีบกระดูกข้อมือเธอจนลั่นกร๊อบแกร๊บ
สวี่โย่วหนิงเจ็บจนสูดปาก ยังไม่ทันได้ร้องออกมา เขาก็พลิกตัวคร่อมทับเธอเสียแล้ว
ดวงตาของเขาแดงก่ำ เส้นเลือดฝอยในตาแดงฉาน ราวกับมีบางสิ่งกำลังเผาผลาญเหตุผลของเขา เป็นสีแดงที่แทบคลุ้มคลั่ง
เงาของเธอสะท้อนอยู่ในรูม่านตา หดเล็กอยู่กลางม่านมืดที่พลุ่งพล่านรุนแรงนั้น ราวกับเป็นแสงเพียงจุดเดียว ณ ใจกลางพายุ
“พี่ ตื่นสิ มองหน้าฉัน!”
เสียงของสวี่โย่วหนิงสั่นเครือ แต่เธอไม่ได้ดิ้นรน
เธอยื่นมือประคองใบหน้าเขาไว้ หัวแม่มือกดลงบนโหนกแก้ม พยายามทำให้เขามองเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร
แต่ฝ่ามือของเขาวางยันอยู่ข้างหูเธอแล้ว ทั้งร่างทาบทับลงมา หน้าผากแนบกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นใส่ใบหน้า แฝงความเสียการควบคุมที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน