เวลา 18:30 น. ผู้คนเต็มหอประชุมอเนกประสงค์แล้ว
หลินอีและถังเถียนนั่งอยู่บริเวณด้านหน้าของอัฒจันทร์
ตำแหน่งนี้ถือว่าไม่เลว อยู่ห่างจากเวทีประลองกำลังพอดี มองเห็นรายละเอียดบนเวทีได้ชัด ทั้งยังไม่โดนแรงปะทะกวาดใส่
หลินอียืดคอมองไปรอบ ๆ อยากหาใครสักคนที่รู้จัก แต่คนเยอะเกินไปจริง ๆ มองไปทางไหนก็เห็นแต่ศีรษะเต็มไปหมด แทบแยกไม่ออก
เธอไม่คิดฝืน อย่างไรเสียผลจับสลากก็กำลังจะประกาศแล้ว
ขณะที่กำลังกวาดตามองทั่วสนามอย่างเบื่อหน่าย จู่ ๆ สายตาก็ชะงัก
ไม่ไกลจากสนามแข่งขัน มีหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ตามลำพังตรงมุมหนึ่ง ท่าทางอ่อนโยนละมุนละไม
เธอไม่ได้คุยกับใคร ยืนนิ่งเงียบอยู่ตรงนั้น ราวกับดอกลิลลีที่ผลิบานขึ้นมาจากกองเครื่องแบบนักเรียนสีดำ
หลินอีรีบสะกิดถังเถียนที่กำลังก้มหน้ากินผลไม้อบแห้งอยู่ข้าง ๆ ก่อนกระซิบข้างหูเสียงเบาว่า “ไอดอลของเธอ”
ถังเถียนเงยหน้าพรวด ผลไม้อบแห้งในมือแทบหกออกมา “อยู่ไหน ๆ?”
หลินอีพยักพเยิดไปทางนั้น
ถังเถียนมองตาม ดวงตาพลันสว่างวาบ
หญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะรู้ตัวว่าถูกมอง จึงหันมาทางทั้งคู่ ก่อนยกมุมปากแล้วโบกมือให้เบา ๆ อย่างอ่อนโยน
“พี่ซ่ายังทรงอิทธิพลเหมือนเดิมจริง ๆ” ถังเถียนประสานมือแนบอก น้ำเสียงศรัทธาราวกับกำลังกราบไหว้บุคคลสำคัญ