หลังจากใช้เหยื่อตกปลาชุดสุดท้ายจนหมด ทั้งสามคนถึงได้หยุดมือเสียที
หลินอีคว่ำกล่องใบเล็กที่ใส่เหยื่อปลาแล้วเขย่า เศษชิ้นสุดท้ายก็ถูกเคาะลงทะเลไปด้วย จากนั้นเธอเก็บกล่องเปล่ากลับเข้าเป้
เธอเหนื่อยไม่น้อย แขนทั้งสองข้างเมื่อยล้าตั้งแต่ปลายนิ้วไปจนถึงสะบัก แรงฮึดที่กลั้นไว้ตอนลากอวนจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นกลับมาเต็มที่
เหวินหวานเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน มือทั้งสองข้างที่จับเชือกอวนอยู่นานมีรอยแดงจากการถูกรัดหลายแห่ง เธอพลิกมือไปมาพลางบ่นว่าผิวมือคงจะด้านขึ้นแล้ว
ส่วนซูจิ่งหงส์ยังคงสีหน้าเป็นปกติ มีเพียงเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม ชายกางเกงกับปลายแขนเสื้อมีน้ำหยดลงมา
เขาบิดแขนเสื้อส่ง ๆ แล้วนั่งพักตรงข้างเรือ
หลินอีค้นยาเพิ่มพลังที่เธอปรุงจากพืชวิญญาณก่อนออกจากป่าผิงเหย่ได้หลายขวด
เธอนับดูแล้วแบ่งให้คนละสองขวด «ดื่มขวดหนึ่ง เก็บไว้อีกขวด ช่วยฟื้นกำลัง ไม่มีผลข้างเคียง เป็นสูตรพื้นฐาน»
พูดจบเธอก็เงยหน้ากระดกยาของตัวเองลงไปก่อน ของเหลวเย็นนิด ๆ ไหลผ่านลำคอ ความอุ่นอ่อนล้าค่อย ๆ แผ่ไปทั่วร่าง ราวกับแช่น้ำอุ่นมา หรือเพิ่งตื่นจากการหลับใหล
เธอกำหมัดแล้วคลาย รู้สึกว่าอาการเมื่อยล้าที่แขนทุเลาลงไปมาก
เหวินหวานรับยาไปดื่ม แล้วถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ซูจิ่งหงส์ดื่มรวดเดียวหมด ไม่ได้ออกความเห็นอะไร เพียงเก็บยาอีกขวดไว้ในช่องด้านข้างของเป้
หลินอีมองเขาแวบหนึ่ง ในใจคิดว่าหมอนี่กินอะไรก็ทำหน้าเหมือนเดิมไปหมด
ตอนนี้เลยเที่ยงมาแล้ว ดวงอาทิตย์ลอยอยู่ตรงกลางศีรษะ แสงแดดเจิดจ้าแผดเผาจนทะเลทั้งผืนสะท้อนแสงแสบตา ผิวน้ำเป็นประกายสีทอง ลมที่พัดมาก็ร้อนระอุ