เหวินหวานติดต่อคนหลายคนในรายชื่อโดยตรง ตั้งใจทำความรู้จักกันไว้ก่อน พอถึงเวลาจะได้ประสานงานกันอย่างเข้าขามากขึ้น
เธอจัดการอย่างรวดเร็ว ไม่กี่อึดใจก็ตั้งกลุ่มขึ้นมา แล้วพิมพ์ข้อความลงไปยาวเหยียดว่า “9 โมงไปรวมตัวกันที่อาคารเรียน หาห้องว่างสักห้อง แล้วทำความรู้จักกันหน่อย”
หลังยืนยันว่าทุกคนได้รับข้อความแล้ว เธอก็เก็บสมองแสง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินอีทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้งอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับไม่มีกระดูก
“ฉันไปล้างหน้าล้างตาก่อน เธอนอนต่อเถอะ” เหวินหวานโบกมือ ก่อนสวมรองเท้าแตะเดินขึ้นชั้นบน
หลินอีขานรับ “อืม” แล้วจู่ ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมา อาสาไปซื้ออาหารเช้าสองชุดที่โรงอาหาร
ตอนที่เธอหิ้วอาหารเช้าร้อน ๆ กลับมา เหวินหวานก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จพอดีและลงมาข้างล่าง
โจ๊กสองชาม หมั่นโถวสองชิ้น ไข่ต้มใบชาสองฟอง และเครื่องเคียงอีกเล็กน้อย
ทั้งสองนั่งกินจนเสร็จ พอดีกับเวลา
เมื่อไปถึงห้องว่างในอาคารเรียนที่นัดรวมตัวกัน อีกสี่คนก็มาถึงครบแล้ว
หลินอีผลักประตูเข้าไป กวาดตามองอย่างรวดเร็ว หลายคนกระจายกันอยู่แถวหน้าห้อง บ้างนั่งบ้างยืน แต่ไม่มีใครเริ่มพูดก่อน
ดูท่าทุกคนจะให้ความสำคัญกับการคัดเลือกภาคสนามครั้งนี้มาก
เธอเดินตามเหวินหวานเข้าไป ดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง จากนั้นก็มองใบหน้าคนเหล่านั้นอีกครั้ง นอกจากเด็กสาวคนหนึ่งที่ดูคุ้นตาอยู่บ้างแล้ว คนอื่น ๆ เธอไม่รู้จักจริง ๆ
หลินอีค้นความทรงจำดูแล้วแต่ก็ไม่พบอะไร จึงเลิกพยายามนึกเสียเลย
เหวินหวานเองก็ไม่หวั่นกับบรรยากาศ เธอลุกขึ้นปรบมือเบา ๆ “จากนี้ไปพวกเราก็เป็นสหายร่วมทีมกันแล้ว มาแนะนำตัวกันหน่อยเถอะ ฉันขอเริ่มเป็นตัวอย่างก่อน”