เป็นไปตามคาด ข่าวการแข่งขันรอบที่สองก็มาถึงในช่วงค่ำ
ผู้เข้าแข่งขันต้องเดินทางผ่านป่า ทะเลสาบ และหุบเขาไปถึงเส้นชัยภายใน 3 วัน
ใครไปไม่ถึงจะถูกคัดออกทั้งหมด
เช้าวันถัดมา นักเรียนทุกคนที่ผ่านรอบแรกถูกส่งไปยังพื้นที่ต่าง ๆ ในหุบเขาชิวผิง
ทีมที่ 7 ของหลินอีถูกส่งไปยังส่วนลึกของป่าทึบ
ฟ้าเพิ่งสาง หมอกในป่ายังจางหายไปไม่หมด ใบหญ้าเปียกชื้นจนชายกางเกงเปียกตาม
ทั้งหกคนยืนอยู่ใต้เงาไม้ มองหน้ากันไปมา
ถูกปลุกให้มารวมตัวกันตั้งแต่ตี 5 แล้วยังต้องนั่งเรือเหาะต่อรถอีก ตอนนี้แต่ละคนจึงยังงัวเงียกันอยู่บ้าง
กู้ซั่วหาวเสียงดังจนทำให้นกบนต้นไม้ตัวหนึ่งบินหนี
ลู่เฉาถูตา ดูก็รู้ว่ายังนอนไม่พอ
หลัวเสี่ยวถังกอดกระเป๋าเป้ไว้ ใบหน้าเล็กซีดเล็กน้อย
ส่วนเหวินหวานเป็นคนที่ตั้งสติได้เร็วที่สุด
นางหยิบขวดน้ำสารอาหาร 6 ขวดออกมาจากแหวนมิติ แจกให้คนละขวดแล้วบอกว่า “รีบดื่ม ดื่มเสร็จแล้วค่อยออกเดินทาง”
หลินอีเปิดฝา จิบไปคำหนึ่ง ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
ต้องยอมรับว่าน้ำสารอาหารระดับกลางไม่เหมือนกันจริง ๆ พอเข้าปากกลับให้ความรู้สึกเหมือนน้ำผลไม้ผสม รสชาติดีกว่าน้ำข้นรสสตรอว์เบอร์รีระดับต่ำที่มีรสคล้ายสารเคมีตั้งเยอะ
นางเงยหน้ากระดกอีกอึก ยังไม่ทันได้ลิ้มรสให้เต็มที่ น้ำในขวดก็หมดเสียแล้ว
หลินอีเขย่าขวดเล็ก ๆ ในมือ รู้สึกว่ายังไม่หนำใจ
น้อยไปหน่อย สองอึกก็หมดแล้ว
ท้องอิ่มแล้ว แต่ปากยังไม่อิ่ม
เหวินหวานเก็บขวดเปล่าของน้ำสารอาหาร แล้วหยิบแผนที่ออกมาศึกษากับเสิ่นเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ
หลินอีชะโงกไปมอง แผนที่เต็มไปด้วยเส้นชั้นความสูงและเครื่องหมายระบุพื้นที่ รวมทั้งสัญลักษณ์หลากสี ดูซับซ้อนราวกับถ้ำใยแมงมุม
นางเหลือบมองแค่แวบเดียวก็ถอยกลับมาเงียบ ๆ
อืม เรื่องมืออาชีพก็ต้องยกให้มืออาชีพจัดการ