หวังโส่วเต๋อกับหลี่หยวนหล่างสบตากัน ทั้งคู่สูดลมหายใจเฮือกพร้อมกัน ขาทั้งสองหนีบเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว หางตาอดเหลือบมองโจวเหวินไม่ได้
พวกเขาไม่คิดเลยว่าเจ้าหมอนี่จะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
เพิ่งเริ่มก็จะใช้เหล็กร้อนนาบ...ตรงนั้นแล้ว
แม้พวกเขาจะไม่ได้ประสบด้วยตนเอง แค่เห็นแล้วลองนึกตามในตอนนี้ก็รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว!
แม้แต่ฉู่กวนเห็นแล้ว คิ้วยังกระตุกเล็กน้อย สายตาหันไปมองโจวเหวิน
โจวเหวินผู้นี้...ช่างเป็นบุคคลที่หาได้ยากจริง ๆ!
ในขณะนั้น
ความภาคภูมิใจบนใบหน้าของเซียวฉงเยวียนแข็งค้างไปในพริบตา สีหน้าดำคล้ำถึงขีดสุด
ส่วนเหล็กร้อนในมือโจวเหวินยังคงเปล่งแสงแดงฉานอันร้อนระอุ
เขาก้มมองเจ้าหนอนตัวน้อยตรงหว่างขาของเซียวจิ่งเหยียนโดยไร้สีหน้า จากนั้นเงยหน้ามองใบหน้าที่บิดเบี้ยวจนผิดรูปของอีกฝ่าย น้ำเสียงราบเรียบ
“คุณชายเซียว ข้าน้อยล่วงเกินแล้ว”
โจวเหวินถือเหล็กร้อน เลื่อนเข้าไปใต้หว่างขาของเซียวจิ่งเหยียนอย่างไร้สีหน้า
เซียวจิ่งเหยียนเบิกตากว้างฉับพลัน ในรูม่านตาสะท้อนแสงไฟสีแดงคล้ำที่ใกล้เข้ามาทุกที ใบหน้าบิดเบี้ยวถึงขีดสุดในชั่วพริบตา
“เจ้า...เจ้ากล้าหรือ! ข้าคือบุตรชายคนโตแห่งตระกูลเซียว พระสนมเอกในราชสำนักเป็นท่านป้าของข้า! เจ้าขุนนางชั้นผู้น้อยขั้นแปดชั้นล่าง บังอาจมาหยามข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!”
เขาตะโกนเสียงแหบพร่า แขนขาทั้งสี่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง โซ่เหล็กส่งเสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ข้อมือและข้อเท้าถูกพันธนาการจนเกิดรอยเลือดลึก
โจวเหวินไม่สะทกสะท้าน เหล็กร้อนค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้ทีละนิ้ว
“ข้าจะฆ่าเจ้า! ตระกูลเซียวของข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้นแน่! โจวเหวิน! โจวเหวิน เจ้าได้ยินหรือไม่! เจ้ามันหูหนวกหรือไร...”
เสียงด่าของเซียวจิ่งเหยียนดังขึ้นเรื่อย ๆ และแหลมขึ้นทุกที แต่เมื่อเหล็กร้อนห่างจากจุดนั้นเพียงสามชุ่น น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปในที่สุด
“ไม่...อย่า! อย่าเข้ามา! ข้าขอร้องล่ะ! อย่า!”
ความองอาจดุจเหล็กกล้าเมื่อครู่หายไปจนสิ้น เหลือเพียงใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและวิงวอน น้ำตากับน้ำมูกไหลพรั่งพรูออกมาพร้อมกัน