ท้ายที่สุด เซียวฉงเยวียนก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้โจวเหวินจับมัด ทั้งยังถูกผนึกวรยุทธ์ไปพร้อมกัน
ก่อนถูกโจวเหวินคุมตัวออกไป
เซียวฉงเยวียนมองฉู่กวนแวบหนึ่ง ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “อ๋องเซียวเหยา วันนี้ข้ายอมตามเจ้าไปก็ได้ แต่จงจำไว้ ตระกูลเซียวของข้าไม่ใช่ใครจะมาบีบบังคับได้! หากภายหลังตรวจสอบแล้วไม่พบอะไร ก็อย่าหาว่าข้าจะไปฟ้องฝ่าบาท!”
ฉู่กวนมองเขา รอยยิ้มบนใบหน้าไม่แปรเปลี่ยน “ใต้เท้าเซียววางใจได้ ข้าทำสิ่งใด ย่อมทำให้ถึงที่สุดเสมอ”
พูดไปแล้ว เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะราบรื่นถึงเพียงนี้
แต่สิ่งที่เรียกว่าอำนาจ ช่างทำให้ผู้คนลุ่มหลงเสียจริง
ทว่าเขาก็รู้ดีว่าอำนาจนี้คงใช้ได้อีกไม่กี่ครั้ง อย่างไรเสีย ต่อให้อำนาจยิ่งใหญ่เพียงใดก็ยังสู้กำปั้นไม่ได้ เขาจึงทำได้เพียงใช้มันเป็นครั้งคราวเท่านั้น
จากนั้น
ประตูจวนตระกูลเซียวเปิดอ้า ผู้คนกลุ่มหนึ่งทยอยเดินออกมา
บนถนนใหญ่หน้าจวน ชาวบ้านที่มามุงดูแน่นขนัดราวกับคลื่นมหาชน
เมื่อเห็นเซียวฉงเยวียนกับพวกถูกมัดด้วยเชือกและคุมตัวออกมา ถนนทั้งสายก็พลันอื้ออึงขึ้น
“นั่นเซียวฉงเยวียนหรือ?! ประมุขตระกูลเซียว?!”
“รองเจ้ากรมพิธีการในราชสำนัก?! ถูกจับออกมาจริง ๆ ด้วย!”
“อ๋องเซียวเหยากล้าจับคนจริง ๆ หรือนี่! นั่นเป็นพี่ชายของเซียวกุ้ยเฟยเชียวนะ!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์หลั่งไหลเข้ามาราวกับกระแสน้ำ
ใบหน้าเซียวฉงเยวียนเขียวคล้ำ เขาก้มหน้าเร่งฝีเท้า ไม่อยากให้ใครเห็นสีหน้าของตนในยามนี้
เฉินอู่ ผู้บัญชาการทหารองครักษ์หลวง เดินรั้งท้ายขบวน เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้
วันนี้เขาถูกฉู่กวนลากขึ้นเรือลำเดียวกันแล้ว แม้จะทำตามพระบัญชา แต่ถึงอย่างไรก็ล่วงเกินตระกูลเซียวเข้าให้
แต่พอคิดอีกที
เขาเพียงทำตามคำสั่ง ต่อให้ตระกูลเซียวต้องการเอาเรื่องจริง ๆ ก็สาวมาถึงตัวเขาไม่ได้หรอก
ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ฉู่กวนก็ไม่รู้ว่ามายืนข้างกายเขาตั้งแต่เมื่อใด
“ผู้บัญชาการเฉิน วันนี้ลำบากท่านแล้ว” ฉู่กวนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ