โจวเหวินค่อย ๆ ถอนเหล็กเผาตราออก สีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนก้มมองเซียวฉงเยวียนที่นอนหมดสภาพอยู่บนแท่นทรมาน
เซียวฉงเยวียนดูราวกับเพิ่งถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำ ทั้งร่างชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น ริมฝีปากถูกกัดจนแตก มุมปากมีคราบเลือด ขาทั้งสองข้างสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้
“หึ”
โจวเหวินแค่นเสียงเย็นชา โยนเหล็กเผาตรากลับลงในเตาไฟอย่างไม่ใส่ใจ ประกายไฟกระเด็นกระจาย “ข้านึกว่าท่านเซียวจะใจแข็งสักแค่ไหนเสียอีก”
“ครั้งแรกยังไม่ส่งเสียง ครั้งที่สองก็ยังไม่ส่งเสียง ข้ายังนึกว่าท่านเซียวเป็นลูกผู้ชายจริง ๆ เสียอีก ไม่คิดว่าครั้งที่สามก็ทนไม่ไหวแล้ว เป็นถึงรองเจ้ากรมพิธีการ ขุนนางขั้นสามในราชสำนัก สุดท้ายก็ได้แค่นี้เอง”
หวังโส่วเต๋อกับหลี่หยวนหล่างสบตากัน ต่างมองเห็นความรู้สึกซับซ้อนในแววตาของอีกฝ่าย
พูดตามตรง พวกเขารับราชการมาครึ่งชีวิต สอบสวนผู้คนมาแล้วไม่ต่ำกว่าร้อยคน แต่วิธีสอบสวนเช่นโจวเหวิน นับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
นี่เรียกว่าสอบสวนคดีได้อย่างไร?
ชัด ๆ ว่ากำลังทรมานคนให้ตายทั้งเป็น
แต่ก็ต้องยอมรับว่าได้ผล
ได้ผลอย่างยิ่ง
หวังโส่วเต๋อกลืนน้ำลายเงียบ ๆ ในใจพลันเกิดความนับถืออันชวนให้รู้สึกเหลือเชื่อขึ้นมาหลายส่วน
ปกติโจวเหวินเป็นคนเงียบขรึมแทบไม่พูด พอลงมือกลับโหดเหี้ยมยิ่งกว่าใคร ไม่น่าแปลกใจที่ฉู่กวนจะเลื่อนตำแหน่งให้เขา
หลี่หยวนหล่างหดคอเข้าโดยไม่รู้ตัว แอบเตือนตัวเองว่าอย่าได้พลาดไปตกอยู่ในมือโจวเหวินเป็นอันขาด
โจวเหวินไม่สนใจเรื่องเหล่านั้น เขาหันไปยังโต๊ะทำงาน หยิบกระดาษคำให้การที่เตรียมไว้ก่อนแล้ว เดินกลับมาหาเซียวฉงเยวียน ก่อนย่อตัวลงวางกระดาษกับพู่กันไว้ริมแท่นทรมาน