ข่าวเซียวฉงเยวียนฆ่าตัวตายเพราะสำนึกผิดแพร่ออกมา ตอนแรกแทบไม่มีใครเชื่อ
ขุนนางขั้นสามผู้ทรงเกียรติ รองเสนาบดีกรมพิธีการแห่งราชสำนัก ทั้งยังเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของเซียวกุ้ยเฟย เมื่อวานเพิ่งถูกคุมตัวเข้าไปในกรมต้าหลี่ซื่อ วันนี้ก็ตายแล้วหรือ?
บอกออกไป ใครจะเชื่อ?
แต่เมื่อกรมต้าหลี่ซื่อรายงานเรื่องนี้ต่อกรมอาญา แล้วกรมอาญานำขึ้นกราบทูลเบื้องพระพักตร์ ข่าวก็แพร่ไปถึงพระกรรณของฮ่องเต้โดยตรง
ผู้คนจึงจำต้องเชื่อ
เซียวฉงเยวียนตายแล้วจริง ๆ ตายในคุกของกรมต้าหลี่ซื่อ!
เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นร้อนในโรงน้ำชาและร้านสุราเป็นแห่งแรก
“ได้ยินหรือยัง? คนของตระกูลเซียวตายแล้ว! ผูกคอตายในคุก!”
“ผูกคอตาย? มือเท้าถูกล่ามด้วยโซ่เหล็กอยู่ จะผูกคอตายได้อย่างไร?”
“ใครจะไปรู้เล่า ทางการบอกว่าฆ่าตัวตายเพราะสำนึกผิด ก็เป็นเช่นนั้นแหละ”
“จุ๊ ๆ ขุนนางขั้นสามผู้ทรงเกียรติ อยู่ ๆ ก็ตายเสียแล้ว อ๋องเซียวเหยาช่างเหี้ยมโหดนัก...”
“แค่เหี้ยมโหดที่ไหน! คนตระกูลเซียวหลายร้อยชีวิตตอนนี้ถูกขังอยู่ในคุกกรมต้าหลี่ซื่อ ไม่มีใครหนีรอดสักคน!”
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ บ้างก็ส่ายหน้าและทอดถอนใจ บ้างก็ลอบยินดี
แต่ชาวบ้านส่วนใหญ่กลับรู้สึกสะใจ
หลายปีมานี้ตระกูลเซียววางอำนาจบาตรใหญ่ในเมืองหลวง ยึดครองที่นาชาวบ้าน ปล่อยกู้บีบให้ชำระหนี้ ทั้งยังปล่อยบ่าวไพร่ก่อเหตุทำร้ายผู้คน เรื่องเช่นนี้พวกเขาทำไว้ไม่น้อย
บัดนี้ตระกูลเซียวล่มสลาย ชาวบ้านที่เคยถูกข่มเหงไม่กล้าพูดออกมาดัง ๆ แต่ในใจต่างลอบยินดี
ส่วนในวงการขุนนางกลับเป็นอีกภาพหนึ่ง
“ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนแล้ว!” ขุนนางชราผู้หนึ่งเดินวนไปมาในห้องหนังสือ จนพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด
ศิษย์ของเขายืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านอาจารย์ อ๋องเซียวเหยาทำเกินไปหรือไม่? เซียวฉงเยวียนเป็นขุนนางหลวง อย่างไรก็จะฆ่าก็ฆ่าเช่นนั้นหรือ?”
ขุนนางชราหันกลับมาถลึงตาใส่เขาทันที “เจ้ารู้อะไร! คนที่สังหารเซียวฉงเยวียนไม่ใช่อ๋องเซียวเหยา”