รถม้าหยุดลงหน้าจวนอ๋องเซียวเหยา
ฉู่กวนลงจากรถก่อน แล้วหันกลับมายื่นมือประคองเจียงหว่านจวินลงมา
ทั้งสองก้าวเข้าไปในจวนทีละคน
ฮวาเตี๋ยกับเสี่ยวชีไม่อยู่ในลาน มีเพียงสาวใช้ไม่กี่คนรออยู่ใต้ระเบียง
ฉู่กวนโบกมือให้พวกนางถอยไป ก่อนจะพาเจียงหว่านจวินเดินผ่านลานหน้า เลียบระเบียงมุ่งหน้าไปยังเรือนด้านหลัง
แสงจันทร์ทอดลงทั่วพื้น ฉาบต้นไม้ดอกไม้เต็มลานให้กลายเป็นสีเงินขาว
เจียงหว่านจวินเดินอย่างเชื่องช้า ก้มหน้ามองปลายเท้าของตนที่ก้าวข้ามร่องหินทีละข้าง
นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ฉู่กวนมิใช่มังกรเร้นกายอีกต่อไปแล้ว
เขาทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า กลายเป็นมังกรแท้จริง
แล้วนางเล่า?
ก็เป็นเพียงผู้ฝึกหัดที่เพิ่งเริ่มก้าวแรกบนเส้นทางยุทธ์อย่างยากลำบาก
นางช่วยเขาดูแลจวนอ๋อง คอยจัดการบัญชี ทว่างานเหล่านี้ใครมาทำก็ได้ทั้งนั้น
นางจะเอาอะไรไปยืนเคียงข้างเขาได้?
เมื่อคิดเช่นนั้น ฝีเท้าของเจียงหว่านจวินก็ค่อย ๆ ช้าลงโดยไม่รู้ตัว
พอรู้สึกตัวอีกที นางก็มาถึงหน้าห้องของตนแล้ว
ฉู่กวนหยุดฝีเท้าเช่นกัน เขาหันมามองนางพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “ถึงแล้ว พี่หว่านจวินรีบพักผ่อนเถิด เรื่องวันนี้อย่าเก็บมาคิดมาก นอนหลับให้สบายสักตื่น”
กล่าวจบ เขาก็ทำท่าจะหันหลังจากไป
“น้องกวน”
เจียงหว่านจวินเอ่ยขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงสดใสกว่าเมื่อครู่มาก ทว่ากลับสั่นเครืออยู่เล็กน้อย
ฉู่กวนชะงักฝีเท้า ก่อนเหลียวมามองนาง “มีอะไรหรือ?”
เจียงหว่านจวินยืนอยู่หน้าประตูห้อง แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งต้นไหวเหนือศีรษะ ตกกระทบบ่าของนางเป็นลายระยิบระยับ