เย่เมี่ยวอี๋รับจดหมายมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นตราประทับครั่งลายเมฆของสำนักเสวียนจีบนหน้าซองยังสมบูรณ์ดี นางก็ถอนหายใจโล่งอก มุมปากเผยรอยยิ้มยินดี
เจ้าสำนักไม่ได้ทอดทิ้งนางจริง ๆ
แม้จะมาช้าไปบ้าง แต่อย่างไรก็มาถึงแล้ว
จากนั้นนางแกะครั่ง ดึงจดหมายออกมากาง สายตาเลื่อนไปหยุดอยู่ที่บรรทัดแรก รอยยิ้มพลันแข็งค้าง
เมื่ออ่านบรรทัดที่สอง ใบหน้าก็ซีดลงเล็กน้อย
พอถึงบรรทัดที่สาม ปลายนิ้วก็กำกระดาษจดหมายจนยับย่น
เย่หนานเทียนเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของเย่เมี่ยวอี๋ คิ้วจึงขมวดเข้าหากันทันที «เมี่ยวอี๋ ในจดหมายเขียนว่าอย่างไร?»
เย่เมี่ยวอี๋ไม่ตอบ นางอ่านทวนไปมาสองรอบ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า «เป็นไปไม่ได้… เจ้าสำนักบอกว่า ป้ายวิญญาณของผู้อาวุโสกงชิงแตกสลายแล้ว!»
ทันทีที่ได้ยิน เย่หนานเทียนก็ชะงักงันไปทั้งคน
ป้ายวิญญาณแตก ย่อมหมายถึงเจ้าของป้ายสิ้นชีพ
เขาใช่ว่าจะไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้
แต่เรื่องเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไร?!
เขาไม่ลังเล รีบรับจดหมายมาแล้วกวาดตาอ่านอย่างรวดเร็ว สีหน้าค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
ในจดหมายเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ป้ายวิญญาณของผู้อาวุโสกงชิงแตกสลายเมื่อหลายวันก่อน
ชิงซวีเจินเหริน เจ้าสำนักเสวียนจีโกรธเกรี้ยวอย่างยิ่ง และจะเดินทางมายังเมืองหลวงต้าจิ้นในเร็ววันนี้เพื่อสืบหาความจริง ท้ายจดหมายถ้อยคำของนางแทบเรียกได้ว่าไม่ไว้หน้าใคร
ถึงอย่างไร ผู้ที่ตายก็เป็นถึงราชันยุทธ์!
ลู่ฉางเฟิงนั้นยังพอว่า แม้ปัจจุบันจะเป็นศิษย์สืบทอดแท้จริงอันดับสองในบรรดาสิบคนของสำนักเสวียนจี แต่ท้ายที่สุดก็ยังเป็นอัจฉริยะที่เติบโตไม่เต็มที่
แต่กงชิงนั้นต่างออกไป