แถวหน้าของเหล่าขุนศึก
ฉินเลี่ยหรี่ตาลงครึ่งหนึ่งอยู่ตลอด ราวกับไม่รับรู้สิ่งใดในท้องพระโรง
แต่แท้จริงแล้ว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาล้วนมองเห็นอย่างชัดเจน
“ดูท่าฝ่าบาทจะตั้งพระทัยสนับสนุนองค์ชายหกผู้นี้จริง ๆ เข้าข้างกันอย่างเห็นได้ชัดถึงเพียงนี้ แทบไม่ต่างจากการออกหน้าสนับสนุนด้วยพระองค์เอง เพียงแต่ไม่รู้ว่าทรงคิดจะสืบทอดบัลลังก์ให้เขาจริง ๆ หรือ...ใช้เขาเป็นหินลับมีด”
ฉินเลี่ยลอบถอนใจ
ความเป็นไปได้ข้อแรกมีไม่มากนัก
หากเป็นข้อหลัง เกรงว่าจะยุ่งยากไม่น้อย
ผู้อื่นอาจไม่รู้ แต่เขากระจ่างดีว่าฝ่าบาทระแวดระวังเขามากที่สุด มิฉะนั้นองค์ชายใหญ่คงไม่ถูกพักไว้โดยไร้เหตุผลมานานหลายปี
“ฝ่าบาททรงชราแล้ว ข้าเองก็ชราแล้วเช่นกัน แต่ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ บัลลังก์นี้...ย่อมเป็นของตงจวินเท่านั้น ไม่มีผู้ใดช่วงชิงไปได้”
ประกายวาววับพาดผ่านดวงตาฉินเลี่ย ก่อนที่เขาจะเก็บงำมันลงอย่างรวดเร็ว
แผ่นดินต้าจิ้นนี้ เดิมทีก็เป็นสิ่งที่ตระกูลฉินกับตระกูลฉู่ร่วมกันตีชิงมา
สิ่งที่เขาปรารถนาในยามนี้ ก็เพียงทวงคืนสิ่งบางอย่างที่ควรเป็นของตระกูลฉินเท่านั้น
จากนั้น
ในท้องพระโรงยังหารือราชกิจทั่วไปอีกสองเรื่อง
จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นทรงจัดการทีละเรื่อง บรรยากาศในท้องพระโรงค่อย ๆ เงียบลง
ทุกคนคิดว่าการประชุมราชสำนักกำลังจะสิ้นสุด ทว่าจักรพรรดิแห่งต้าจิ้นกลับตรัสขึ้นอีกครั้งอย่างฉับพลัน “เรานึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้”
พระองค์ทอดพระเนตรองค์ชายหลายพระองค์ ก่อนสายตาจะไปหยุดที่เงาร่างในชุดเขียวตรงมุมหนึ่ง “องค์ชายหลายคนของเราล้วนมีครอบครัวและสร้างหลักปักฐานแล้ว มีเพียงองค์ชายหกที่ยังคงเดียวดายมาจนถึงบัดนี้”
ท้องพระโรงพลันเงียบงัน สายตาของทุกคนหันไปจับจ้องฉู่กวนอีกครั้ง
จักรพรรดิแห่งต้าจิ้นตรัสอย่างไม่รีบร้อน “บัดนี้เจ้าได้รับการสถาปนาเป็นอ๋อง ทั้งยังมีตำแหน่งขุนนางแล้ว แต่กลับยังไม่ได้สร้างครอบครัว เราเป็นทุกข์ยิ่ง คิดไปคิดมา ก็สมควรพระราชทานการสมรสให้เจ้าเสียที”