หลังออกจากโถงใหญ่
เหล่าขุนนางจับกลุ่มกันพูดคุย เห็นได้ชัดว่าหลังเลิกประชุมราชสำนัก ต่างก็มีการประชุมภายในสายของตน
เรื่องที่เกิดขึ้นในท้องพระโรงวันนี้สะเทือนฟ้าสะเทือนดินยิ่งนัก มีโอกาสสูงที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของต้าจิ้นนับจากนี้ พวกเขาย่อมต้องไตร่ตรองอย่างรอบคอบ
และต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด
ก็คือฉู่กวน ผู้สวมอาภรณ์สีเขียวซึ่งเดินอยู่หน้าฝูงชน!
“ท่านอ๋อง”
เสียงชราทว่าหนักแน่นดังมาจากด้านหลัง
ฉู่กวนหันกลับไป ก็เห็นเย่หนานเทียนมายืนอยู่ข้างกายตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ
“เจิ้นกั๋วกง” ฉู่กวนพยักหน้าเล็กน้อย
เย่หนานเทียนมองใบหน้าเขาครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “วันนี้ท่านอ๋องพอมีเวลาหรือไม่? จวนข้าเตรียมชาชั้นเลิศไว้เล็กน้อย หากท่านอ๋องไม่รังเกียจ เชิญไปสนทนากันที่จวนเถิด”
ฉู่กวนมองชายชราผู้นี้ ความรู้สึกซับซ้อนวูบผ่านใจ
เมื่อสิบปีก่อน ตอนเขาออกจากเมืองหลวงไปยังแดนเหนือ เย่หนานเทียนเคยลอบส่งจดหมายไปฝากฝังให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าในแดนเหนือช่วยดูแลเขา
บุญคุณครั้งนี้ เขาจดจำไว้เสมอ
ด้วยเหตุนี้เอง ก่อนหน้านี้ในท้องพระโรงเขาจึงไม่ได้พูดต่อ
“ขอบคุณท่านกั๋วกงที่เชื้อเชิญ ข้าคงต้องรบกวนแล้ว” ฉู่กวนพยักหน้ารับ
ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังประตูวัง
เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว เงาร่างในชุดสีดำสนิทก็เดินสวนผ่านมาจากด้านข้าง
ฉินเลี่ยเดินเอามือไพล่หลัง เหล่าขุนนางต่างหลีกทางให้เมื่อเขาผ่าน
ครั้นเดินมาถึงข้างกายฉู่กวน
ฉินเลี่ยชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนเอียงหน้ามอง รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้า “อ๋องเซียวเหยา เมื่อครู่ท่านรับมือในท้องพระโรงได้อย่างสุขุม สมกับมาดของพระสนมเอกในอดีต วีรบุรุษย่อมกำเนิดจากคนหนุ่มจริง ๆ คนรุ่นหลังช่างน่าหวั่นเกรง”
ฉู่กวนจับสังเกตเห็นแววประเมินและความเป็นปรปักษ์อันแยบยลยิ่งในดวงตาของอีกฝ่าย