ใบหน้านั้นยังเยาว์วัยเกินไป
เยาว์วัยเสียจนเย่เซียวแทบคิดว่าตนมองผิด
ทว่ารูปคิ้วและเค้าโครงใบหน้ากลับตรงกับภาพในข่าวกรองทุกกระเบียดนิ้ว
องค์ชายหกแห่งต้าจิ้น ฉู่กวน
อ๋องเซียวเหยา!
องค์ชายไร้ค่าที่ถูกขุนนางทั้งราชสำนักหัวเราะเยาะมานานถึงสิบปี!
บัดนี้เขาลอยอยู่กลางอากาศ มือถือกระบี่ยาวสีดำสนิท มองพวกเขาจากเบื้องบน
“เป็นไปไม่ได้...” ริมฝีปากเหี่ยวแห้งของอิ่งซาสั่นระริก ดวงตาขุ่นมัวจับจ้องใบหน้านั้นไม่วาง “เงาทมิฬ...เจ้าก่อตั้งขึ้นหรือ? เจ้าเป็นนายเหนือเงาทมิฬ?”
แม้เย่เซียวกับเสวี่ยถูจะไม่ได้เอ่ยปาก แต่แววตาที่หดวูบก็เพียงพอจะบอกทุกสิ่ง
ทว่าพวกเขาไม่อาจเชื่อได้
เพียงไม่กี่ปี อีกฝ่ายกลับมีพลังน่าสะพรึงกล้าถึงเพียงนี้
เป็นไปได้อย่างไร?
สิ่งที่ห่างกันอยู่คือเวลาเพียงสิบปีหรือ?
ไม่!
สิ่งที่ห่างกันคือคนละยุคสมัย!
“มิน่าเล่า...มิน่าหอจินอวี้ของข้าจึงประสบอุปสรรคทุกหนแห่งในเมืองหลวง มิน่ากองกำลังชั้นยอดสิบสามคนจึงถูกสังหารสิ้นในคืนเดียว...” ลูกกระเดือกของเขาขยับ แผ่นหลังเย็นวาบ
แต่เพียงสิบปีสั้น ๆ จะเป็นไปได้อย่างไร?
“เรื่องวันนี้ เกรงว่าจะจบลงด้วยดีไม่ได้แล้ว” อิ่งซาเอ่ยช้า ๆ น้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง
สีหน้าของเสวี่ยถูแปรเปลี่ยนไปมา กล้ามเนื้อบนใบหน้าหยาบกร้านกระตุกวูบ “ความหมายของผู้อาวุโสสูงสุดคือ...”
“ในเมื่อเขาเปิดเผยใบหน้า ก็แปลว่าไม่คิดจะปล่อยให้พวกเรามีชีวิตกลับไป” อิ่งซาสูดลมหายใจเข้าลึก
ทันทีที่เสียงสิ้นสุดลง
อิ่งซาก็ขยับ
ไร้สัญญาณใด ๆ ล่วงหน้า
ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานออกไปยังส่วนลึกของทุ่งร้าง ราวกับเงาผีสีเขียวคล้ำ!