เย่เซียวอ้าปากค้าง ลำคอราวกับถูกมือใครบางคนบีบไว้
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย คล้ายคิดจะแก้ตัว
แต่เมื่อสายตาของฉู่กวนจับจ้องมา เขากลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
“ในเมื่อเป็นเจ้าหอจินอวี้ และลงมือกับข้าแล้ว ก็จงเตรียมใจรับผลของการถูกชำระบัญชีไว้เสีย”
ฉู่กวนยกมือขึ้น
กระบี่เทพกุยซวีในมือสั่นเบา ๆ ส่งเสียงกระบี่ใสกังวาน
เย่เซียวเงยหน้าพรวด ตะโกนเสียงแหบพร่า “ไม่!”
แสงกระบี่วาบผ่าน
ศีรษะของเย่เซียวลอยขึ้นสูง วาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ ก่อนตกกระแทกพื้นทุ่งร้างอย่างแรง
ดวงตาของเขาเบิกค้างจนสิ้นใจ ในส่วนลึกของม่านตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและความหวาดกลัว
ฉู่กวนเก็บกระบี่ ก่อนร่อนลงพื้นอย่างช้า ๆ
เขาเดินไปข้างศพของเย่เซียว แล้วก้มลงล้วงยันต์หยกสีทองชิ้นหนึ่งออกมาจากอกอีกฝ่าย
ยันต์หยกมีขนาดเท่าฝ่ามือ ผิวหน้าสลักอักขระแน่นขนัด บัดนี้แสงหม่นลง เหลือเพียงประกายริบหรี่
ฉู่กวนวางยันต์หยกไว้บนฝ่ามือ พินิจอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อครู่ตอนสังหารเย่เซียว เขาจงใจควบคุมคมกระบี่ให้หลบยันต์หยกชิ้นนี้ เพื่อรักษามันไว้ในสภาพสมบูรณ์
“ถึงกับควบคุมพลังฟ้าดินแห่งทุ่งร้างได้… ของดี” แววสนใจวาบผ่านดวงตาฉู่กวน
เขายังมองไม่ออกว่าของชิ้นนี้มีประโยชน์ลึกล้ำเพียงใด
แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า มันมีมูลค่าไม่น้อย
เขาเก็บยันต์หยก แล้วหันกายทะยานไปทางหอคอยยักษ์ของหอจินอวี้
……
หน้าหอคอยยักษ์
ฮวาเตี๋ย แขนผี เงาไผ่ และไร้เที่ยงทั้งสี่รออยู่ด้านนอกมานานแล้ว
ร่างของทั้งสี่มีคราบเลือดเปื้อนอยู่บ้าง ทว่าทุกคนยังเปี่ยมกำลังวังชา ลมหายใจมั่นคง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้บาดเจ็บสาหัส