“คนผู้นี้เป็นใครกันแน่? ประมุขของเงาทมิฬหรือ?” เสวี่ยถูสูดหายใจลึก ความฮึกเหิมเมื่อครู่พลันมลายสิ้น
แม้การประมือเมื่อครู่จะเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา
แต่ก็ทำให้เขาตระหนักได้ว่า พลังของคนตรงหน้านี้น่าหวาดหวั่นกว่าที่คาดไว้มาก!
กล่าวได้ว่า หากพวกเขาไม่ได้อาศัยหอคอยยักษ์ ดึงพลังฟ้าดินแห่งทุ่งร้างมาใช้ได้อย่างฝืนทน จนเพิ่มพูนพลังของตนขึ้น
กระบี่เมื่อครู่ก็คงทำให้พวกเขาบาดเจ็บไปแล้ว!
“เล่าลือกันว่าประมุขเงาทมิฬลึกลับประหนึ่งมังกรเทพ เห็นเพียงหัวไม่เห็นหาง ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าพลังลึกล้ำเพียงใด วันนี้ได้พบกับตาตนเอง... สมคำร่ำลือจริง ๆ” เย่เซียวเอ่ยเสียงแหบพร่า
ทว่าพวกเขากลับไม่เข้าใจ
พวกเขาไปล่วงเกินเงาทมิฬตั้งแต่เมื่อใด?
ก่อนหน้านี้ทั้งสองฝ่ายก็สงบสุขมาโดยตลอด แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับมาเยือนกะทันหัน ทั้งยังแสดงท่าทีแข็งกร้าวอย่างยิ่ง!
ในยามนี้
ฉู่กวนกำกุยซวีไว้ในมือ ปลายกระบี่ชี้เฉียง ดวงตากวาดมองทั้งสามอย่างเรียบเฉย
“หากหอจินอวี้มีรากฐานเพียงเท่านี้ ก็น่าผิดหวังเกินไปแล้ว” เขาเอ่ยเสียงเบา
สีหน้าของเย่เซียวทั้งสามพลันเคร่งขรึม รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า
“บุกพร้อมกัน!”
ทั้งสามตะโกนก้องพร้อมกัน ก่อนพุ่งเข้าใส่ฉู่กวนอีกครั้ง
เย่เซียวใช้ท่าไม้ตายชื่อก้อง 《เงาราตรีกลืนฟ้า》 อย่างเต็มกำลัง ร่างทั้งร่างแปรเป็นความมืดข้นคลั่ก กลืนกินแสงสว่างรอบด้านจนสิ้น แล้วแผ่เข้าหาฉู่กวนอย่างต่อเนื่อง
ฉู่กวนยืนนิ่ง กุยซวีในมือหมุนพลิกเป็นบุปผากระบี่ แสงกระบี่ดำสนิทขีดเขียนเส้นทางลึกลับรอบกายเขา ปิดกั้นทุกสิ่งไว้
อิ่งซาพุ่งเข้ามา ซัดฝ่ามือออกต่อเนื่อง ตราฝ่ามือที่แฝงพิษกัดกร่อนปราณแท้ร่วงลงมาราวเม็ดฝน ก่อนประสานกันกลางอากาศเป็นตาข่ายใหญ่แน่นหนา!