โหวหลิงตู้เหลือบมองขวานคู่แวบหนึ่ง มิได้ใส่ใจท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของอีกฝ่าย
เขากวาดตามองทุกคนในโถงอย่างช้า ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเข้มว่า “ในเมื่อทุกท่านมากันครบแล้ว ข้าก็ไม่พูดจาไร้สาระ เป้าหมายคือผู้ใด ทุกคนย่อมรู้แก่ใจ สิ่งที่ข้าต้องการมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือสังหารมันให้เร็วที่สุด อย่าเปิดโอกาสให้มันได้พักหายใจแม้แต่น้อย”
ชายชราผมสีเทาค้ำไม้เท้าไผ่ พยักหน้าเล็กน้อย
หญิงชราลูบคลำประคำ หลับตานิ่ง ถือว่ารับคำแล้ว
ขวานคู่หัวเราะหึ ๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไขว่ห้างอย่างเกียจคร้าน “เอาละ ๆ รู้แล้ว ก็แค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ได้ยินว่ายังเป็นอ๋องที่ไร้รากฐานเสียด้วยหรือ? ข้าแค่ยื่นมือก็ฆ่ามันได้แล้ว”
โหวหลิงตู้ไม่ตอบ เขาล้วงขวดกระเบื้องสีขาวออกจากแขนเสื้อ วางลงบนโต๊ะ
“พิษนี้เรียกว่าผงกลืนวิญญาณ ทุกท่านจงทาลงบนอาวุธ”
ชายชราผมสีเทายื่นมือเป็นคนแรก เปิดจุกขวด แล้วหมุนหัวไม้เท้าไผ่ของตนออก เผยให้เห็นกระบี่บางเล่มหนึ่งซึ่งวาววับเย็นเยียบอยู่ภายใน เขาบรรจงทายาพิษลงบนคมกระบี่
หญิงชราล้วงมีดสั้นยาวไม่ถึงหนึ่งฉื่อออกจากแขนเสื้อ แล้วทายาพิษลงไปเช่นกัน
ขวานคู่รับขวดกระเบื้องมา พลางพึมพำว่า “จิ๊ ถึงกับใช้ยาพิษ ฆ่าเด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนเดียว จำเป็นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้น
เขาก็ยังชักขวานสั้นตรงเอวออกมา แล้วทายาพิษลงไป
เมื่อพิษสัมผัสขวาน แสงเรืองรองสีม่วงคล้ำก็ปรากฏขึ้นชั้นหนึ่ง
ขวานคู่โยนขวดกระเบื้องกลับลงบนโต๊ะ ยกขวานสั้นขึ้นพินิจอยู่สองครา พลางครุ่นคิดในใจ
งานนี้เสร็จเมื่อใด ก็จะล้างมือจากวงการ