วันถัดมา ณ กรมต้าหลี่
ยามฉู่กวนก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ โจวเหวินก็รออยู่ตรงประตูแล้ว
วันนี้โจวเหวินดูแตกต่างจากวันก่อน เสื้อผ้าบนกายสะอาดสะอ้านเอี่ยมอ่อง ที่เอวห้อยป้ายทองแดงขั้นแปดชั้นล่าง ดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นไม่น้อย
“ใต้เท้า”
โจวเหวินค้อมกายคารวะ สองมือประคองสำนวนคดีที่สูงราวครึ่งฉื่อ เดินตามหลังฉู่กวนมา “สำนวนคดีตระกูลเจียงทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วขอรับ ตามคำสั่งของใต้เท้า ข้าน้อยจัดเรียงใหม่อีกครั้งแล้ว”
ฉู่กวนนั่งลงหน้าโต๊ะ หยิบสำนวนฉบับบนสุดขึ้นมาเปิดอย่างไม่ใส่ใจ
สำนวนคดีถูกจัดเรียงอย่างประณีตยิ่ง
โจวเหวินใช้ลายมือบรรจงขนาดเล็กเขียนข้อสงสัยกำกับไว้ด้านข้าง จุดใดที่ข้อมูลขัดแย้งกัน จุดใดที่หลักฐานวัตถุสูญหาย จุดใดที่พยานบุคคลตายกะทันหันก่อนปิดคดี ล้วนเห็นได้ชัดเจนในพริบตา
ฉู่กวนพลิกอ่านไปไม่กี่หน้า ก็หมดความสนใจ
เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าสำนวนเหล่านี้มีเท็จเก้าส่วนจริงเพียงหนึ่งส่วน เมื่อได้ยืนยันด้วยตาตนเอง ใจกลับสงบลง
แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้อะไรเลย อย่างน้อยสำนวนเหล่านี้ก็แสดงให้เห็นปัญหาบางอย่าง
หากไล่ตามเบาะแสนี้ต่อไป อย่างไรก็ต้องสาวเรื่องบางอย่างออกมาได้
ฉู่กวนกำลังจะสั่งให้โจวเหวินไปจัดการงาน
เสิ่นเฮ่อเหนียน เจ้ากรมต้าหลี่ กลับเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า
“โอ้ ท่านอ๋องเสด็จมาแต่เช้าจริง ๆ!” เสิ่นเฮ่อเหนียนก้าวเร็วเข้ามา คารวะพร้อมยิ้มอย่างสนิทสนม “คราวก่อนข้าน้อยล่วงเกินท่านอ๋องไปมาก กลับไปแล้วพลิกตัวไปมาทั้งคืน รู้สึกว่าไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง วันนี้จึงมาไถ่โทษโดยเฉพาะ”
ฉู่กวนมองเขาอย่างไม่แสดงอารมณ์
พังพอนมาอวยพรปีใหม่ให้ไก่ ย่อมไม่มีเจตนาดี
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเสิ่นเฮ่อเหนียนมีพิรุธ