โหวหลิงตู้กล่าวจบ ก็จ้องฉู่กวนเขม็ง เจตนาสังหารในดวงตาแทบทะลักออกมา
ความแค้นจากการสังหารบุตร ช่างไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน!
คราวนี้เขาลงมือสังหารฉู่กวนเอง นับว่าเดิมพันทุกสิ่งที่มี
แต่เขาก็เต็มใจ
เพราะเขาไร้ความสามารถในการมีบุตร มีเพียงบุตรชายคนเดียวเท่านั้น บัดนี้เมื่อบุตรสิ้นชีพ ตำแหน่งบรรดาศักดิ์ทั้งหลายก็ไร้ผู้สืบทอด สายของโหวหลิงตู้ย่อมขาดสิ้นลง ดังนั้นไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด เขาก็ต้องสังหารฉู่กวนให้ได้!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉู่กวนกลับหัวเราะเบา ๆ สายตาจับจ้องโหวหลิงตู้ ก่อนกล่าวว่า “ข้าตรวจดูบันทึกคดีของตระกูลเจียงแล้ว ในนั้นไม่มีเรื่องใดเกี่ยวข้องกับโหวหลิงตู้ของท่านเลย กล่าวคือท่านไม่เกี่ยวข้องกับคดีใหญ่ของตระกูลเจียงแม้แต่น้อย ที่ท่านจะสังหารข้า ก็เพราะต้องการแก้แค้นแทนบุตรชายกระนั้นหรือ?”
“จากนั้นท่านก็อาศัยโอกาสนี้เข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้พอดี เพราะรู้ว่าด้วยกำลังของท่านเพียงคนเดียว คงสังหารข้าไม่ได้ และคนที่อยู่เบื้องหลังคดีใหญ่ของตระกูลเจียง…ก็กำลังต้องการดาบสักเล่มพอดี”
“ส่วนท่านก็ยินดีเป็นดาบเล่มนั้น สำหรับคนอื่น ๆ คงเป็นผู้ที่คนพวกนั้นเชิญมา และส่วนใหญ่คงเป็นชาวยุทธภพ มีเพียงวิธีนี้จึงจะไม่สาวไปถึงพวกเขา”
เพียงไม่กี่ประโยคก็ทำให้
รูม่านตาของโหวหลิงตู้หดเล็กลง ทว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธ
สีหน้าของคนอื่น ๆ เปลี่ยนไปเช่นกัน ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะใช้เวลาเพียงไม่นานก็เดาสถานการณ์และเบื้องหลังของพวกเขาได้เกือบทั้งหมด
“เดาได้ไม่เลว” โหวหลิงตู้ยอมรับตรง ๆ แล้วกล่าวว่า “แต่พูดเรื่องพวกนี้ไปแล้วมีความหมายอันใด? ก็แค่ได้พูดความจริงอีกไม่กี่คำก่อนตายเท่านั้น”