การสังหารองค์ชายแห่งราชสำนักอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง ย่อมต้องจ่ายราคาแสนสาหัส
ต่อให้จะสังหาร ก็ต้องวางแผนลับอย่างรอบคอบและมีแผนการที่สมเหตุสมผล อย่างน้อยก็ต้องไม่ทิ้งหลักฐานให้ผู้อื่นตามสืบได้
จากนั้น ฉุยเหมี่ยน รองเจ้ากรมอาญาวางถ้วยชาลง ก่อนเอ่ยอย่างไตร่ตรองว่า “ฆ่าไม่ได้ก็เจรจากับเขา! อย่างมากก็แค่จ่ายค่าตอบแทนบางอย่างเท่านั้น ขณะเดียวกัน เรายังให้คำมั่นกับเขาได้ ขอเพียงเขาตกลง เราก็ยินดีร่วมเป็นพวกเดียวกับเขา ในภายภาคหน้าใช่ว่าจะร่วมมือกันต่อกรศัตรูไม่ได้”
เสิ่นเฮ่อเหนียนยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า “ใต้เท้าฉุยไม่ทราบว่า ข้าน้อยลองแล้ว พูดจาดี ๆ กับเขาจนหมดสิ้น แต่เขากลับไม่ไยดี เอาแต่ย้ำว่าไม่เคยมีนิสัยคบค้าสมาคมกับคนชั่ว สุดท้ายถึงกับลางานไม่ยอมมา คนผู้นี้...ไม่อาจเกลี้ยกล่อมได้ ยืนกรานเพียงประโยคเดียวว่าจะสืบสวนให้ถึงที่สุด”
สิ้นคำ ทุกคนต่างเงียบงันไปชั่วขณะ
หากเกลี้ยกล่อมไม่ได้ เรื่องนี้ก็จัดการยากแล้ว
อย่างไรเสีย...ในสายตาพวกเขา ฉู่กวนมีจุดอ่อนอยู่ไม่มากนัก อีกฝ่ายแทบไม่มีญาติพี่น้องในเมืองหลวง คนที่สมควรตายหรือไม่สมควรตายล้วนตายไปเกือบหมด เหลือเพียงคนไม่กี่คนที่อยู่ข้างกายเขา...
หลังจากเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง
เซียวฉงหยวนยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ ว่า “ใต้เท้าเสิ่นพูดถูก เรื่องนี้ไม่มีทางจบลงด้วยดี ฉู่กวนกลับมาครั้งนี้ก็เพื่อสืบเรื่องในอดีตโดยเฉพาะ”
เซียวกุ้ยเฟยนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ไม่เคยเอ่ยปากสักคำ กระทั่งตอนนี้จึงกล่าวเสียงเย็นว่า “มารดาของเขาตายด้วยน้ำมือข้า เรื่องของตระกูลเจียง ตระกูลเซียวก็พัวพันจนถอนตัวไม่ขึ้น เขาสืบเรื่องตระกูลเจียงก็คือสืบเรื่องตระกูลเซียว สืบเรื่องตระกูลเซียวก็คือสืบเรื่องข้า เรื่องเช่นนี้เจรจากันไม่ได้”